electrocd

Blog

Recensione

Ettore Garzia, Percorsi Musicali, January 31, 2021
Tuesday, March 2, 2021 Press

Portail rivela la genialità di Smalley e prospetta anche le differenze intervenute nell’elettronica nel tempo, i miglioramenti tecnologici che hanno reso possibile una migliore gestione della composizione su altri supporti, come succede nella versione di The pulses of Time, uno dei suoi capolavori incisi su nastro e che oggi può stare tranquillamente a fianco di pezzi come Wind of chimes, quasi unanimamente considerato il suo picco artistico; in The pulses of time, Smalley ha impostato una filosofia dell’impulso, non solo intendendolo nell’immediatezza che regolarmente attribuiamo al termine ma anche nella sua profondità temporale, quello spazio di tempo in cui si forma ed esaurisce la vibrazione sonora: una vera e propria vivisezione dell’impulso, che non sta solo nell’attacco sonoro ma soprattutto nei rimbalzi sonici e nella potenziale movimentazione a corredo dell’impianto complessivo della composizione.

La Francia è fonte d’ispirazione per le altre due composizioni: per Sommeil de Rameau il disturbo recato al compositore del tardo barocco diventa un legame inossidabile per un nuovo apprezzamento della materia, nell’appropriarsi di una fase storica e dargli i connotati di una attuale, mentre per Fabrezan Preludes c’è invece un lavoro accademico immenso che si comprende nell’ascolto del trattamento della spazialità dei suoni, nella ricerca di un senso sonoro dell’esplorazione o nei parziali dei suoni della campane che fanno da minuzia.

Portail reveals Smalley’s genius and also points out the differences that have occurred in electronics over time…

Critique

Roland Torres, SilenceAndSound, February 23, 2021
Wednesday, February 24, 2021 Press

Compositeur de musiques électroacoustiques, disparu prématurément en 2014, Patrick Ascione après des études de musique classique, s’est formé à l’IMEB (anciennement GREM), et développera par la suite la composition sur ordinateur à l’IRCAM.

Figures de son regroupe cinq œuvres composée entre 1998 et 2012. La particularité de son travail réside dans l’utilisation de l’espace et du traitement sonore, allant jusqu’à injecter des bribes de drum’n’bass sur le sensationnel Ascionerie no 6: Fantaisie diabolique.

Expérimental tout en restant très accessible, la musique de Patrick Ascione est d’une richesse infinie, mélangeant énormément de genres et d’approches au sein de son répertoire. La froideur chez lui, peut prendre des allures de chaudron bouillonnant d’où s’échappent des bulles de frénésie pure, éclatant sur des parois vitrifiées.

Son utilisation du rythme est aussi omniprésente, bien que de manière peu académique, insufflant à chaque son un tempo qui n’est pourtant pas issu d’instruments percussifs. Patrick Ascione fabrique des objets sonores qui fascinent de par leur dimension inclassable, croisant tribalité et sophistication, humour et onirisme. Envoûtant.

Patrick Ascione fabrique des objets sonores qui fascinent de par leur dimension inclassable, croisant tribalité et sophistication, humour et onirisme. Envoûtant.

Kritik

Wolfgang Kabsch, Musik an sich, January 15, 2021
Tuesday, February 23, 2021 Press

Pierre-Luc Lecours ist ein aus Montréal stammender Komponist, Klangkünstler, Musiker und Visual-Künstler. Nach vielen Arbeiten für Ausstellungen und andere Events veröffentlicht er nun mit Éclats sein erstes Album unter eigenen Namen.

Es ist recht schwer, die Klänge, die man hier zu Hören bekommt, zuzuordnen. Zum Einem arbeitet Pierre-Luc Lecours mit vielen Feldrecordings und Samples, aber auch mit Elektronik und klassischen Instrumenten. Auf den vier Teilen des Titelstücks, welches zwischen 2014 und 2020 entstanden ist, hört man sich durch Geräuschkaskaden, stille Momente, Drones, Contemporary-Sounds aus Elektronik und Instrumenten, getragene Streichermomente und atmosphärische Elektronik. Die Stimmungen schwanken von unheilschwanger, beängstigend, panisch, ruhig, fast melancholisch und verstörend.

Im Gegensatz zu vielen ähnlichen Produktionen gelingt es dem Künstler jedoch tatsächlich aus all diesen Elementen ein bündiges und durchhörbares Werk zu schaffen, auch wenn die Grenze der Belastbarkeit manchmal nur knapp verfehlt wird. Dies aber nicht, weil die Klänge so kakophonisch und fast schon schmerzend sind, sondern weil einen die Vielfalt und Kraft der Sounds zu überfordern droht. Dass am Ende eben dieses stimmige und hörbare Werk entstanden ist, liegt daran, das man niemals überambitioniert ist, sondern alles aufeinander abgestimmt ist.

Eine spannende Reise in experimentelle Gefilde der Musik und eines der besseren Alben des Genres.

An exciting journey into experimental realms of music and one of the better albums of the genre.

Review

Antonis N Frangos, To Periodiko, February 21, 2021
Monday, February 22, 2021 Press

Éclats: κύκλος εργασιών ένθα ακουστικά όργανα και ηχητική σύνθεση σχετίζονται πρωτότυπα. Αναφορά κάνουμε στην δουλειά του Καναδού μουσικού και πολυθεματικού καλλιτέχνη Pierre-Luc Lecours που μελετάει τις σχέσεις μεταξύ φόρμας, περιεχόμενου και format, με επιρροές από τα ρεύματα της οργανικής και της σύγχρονης ηλεκτροακουστικής πειραματικής μουσικής. Το ηχητικό μέρος κάθε κομματιού εμπνέεται από το χρώμα με το οποίο έχει ονομαστεί (κόκκινο, μαύρο, άσπρο και μωβ). Ακολουθώντας την σχολή των Αυτοματοποιητών (Automatist) ζωγράφων, ο Lecours προσθέτει στην αρχή όλους τους ήχους ανάκατα για να ανακαλύψει σιγά- σιγά τις μεταξύ τους συνάψεις. Το εσωτερικό του πιάνου προσφέρει πλείστες όσες πηγές ενέργειας με τα διάφορα μέρη να κατακλύζονται διαδοχικά από χαμηλές και υψηλές εντάσεις.

Following in the footsteps of the Automatist school of painters, Lecours adds all the sounds to the mix at the beginning to slowly discover the synapses between them.

Editor’s Corner

David Olds, The WholeNote, no. 26:5, February 7, 2021
Monday, February 22, 2021 Press

I suppose the best place to start is with old friends. During my tenure as host and producer of Transfigured Night (1984-1991) at CKLN-FM, I became interested in the field of electronic music, to the extent of becoming a founding member of the Canadian Electroacoustic Community (CEC). On a trip to Montréal in 1986, for a conference that led to the establishment of that national organization, I met and became friends with a number of movers and shakers in that rarified field, including Jean-François Denis, who went on to found the internationally renowned empreintes DIGITALes (electrocd.com). At time of writing, the Montréal-based label has 171 releases featuring the most distinguished practitioners of electroacoustics, acousmatics and musique concrète from around the world. While at CKLN, I commissioned radiophonic works from a dozen composers, one of the most successful of which was Figures de la nuit / Faces of the Night by Francis Dhomont. Since the late 1940s working with magnetic wire recorders in Paris – one of the first exponents of what Pierre Henry would later call musique concrète – Dhomont has been a pioneer of electroacoustic composition, and has worked exclusively in fixed media (ie magnetic tape and its digital progeny) since the 1970s. From 1978 until 2004, Dhomont split his time between France and Québec, where he taught for 16 years at the Université de Montréal. I am pleased to see, as witnessed by the recent CD Images nomades (IMED 20167), that at the age of 94 Dhomont is still active in his studio in Avignon, France. This release includes three recent works – a particular favourite is Perpetuum mobile (Pluies fantômes) – plus a cycle of [9] shorter tributes to friends and colleagues such as composers Bernard Parmegiani and Jonty Harrison he calls Ami-versaires – composed between 2002 and 2020. This and the dozen or so discs of Dhomont’s music available from empreintes DIGITALes confirm him not only as a pioneer in the field, but also as a master of his craft.

… as a master of his craft.

Review

Antonis N Frangos, To Periodiko, February 21, 2021
Monday, February 22, 2021 Press

Γεννημένος στο Παρίσι, ο συνθέτης ηλεκτροακουστικής Patrick Ascione σπούδασε αρχικά κλασική μουσική πριν θητεύσει στο περίφημο Groupe de musique expérimentale de Bourges, τέλη του 1970. Συνήθως, με τον όρο ηλεκτροακουστική μουσική θεωρούμε έργα όπου πέρα των κλασικών οργάνων χρησιμοποιούνται field recordings και ήχοι από συνθεζάιζερς. Η έμφαση δίνεται όχι στην μελωδία ή τον ρυθμό αλλά σε άλλα χαρακτηριστικά όπως στον χώρο (space), στην δομή ή στο φάσμα. Ούτως, το Figures de son δημιουργεί ένα είδος πολυφωνίας του χώρου (spatial polyphony) με την μείξη προετοιμασμένων ηχογραφήσεων μέσω διαρκούς αυτοσχεδιασμού, με απρόβλεπτη εξέλιξη.

Thus, Figures de son creates a kind of spatial polyphony by mixing prepared recordings through constant improvisation, with unpredictable evolution.