electrocd

Blog

Review

Stuart Bruce, Chain DLK, February 12, 2021
Monday, February 15, 2021 Press

Vues spectrales gathers together three of Denis Smalley’s multichannel works from between 2001 and 2011, converted to stereo. (It also bolts on one older work Vortex from 1982, more about which later on.)

Each of the formerly-multichannel works is a roughly 15-minute, ambience-driven, atmospheric construction that are dominated by great swathes of space and patience. Spectral Lands is, as the title suggests, something of a landscape portrait, with moderately natural-sounding rustlings akin to bird noises and wind through trees, but with more alien and ambiguous sonics grafted in to increase the complexity.

Ringing Down The Sun, by way of contrast, feels somewhat more alien. Low metallic rumbles open, hollow bottle-like distant melodies follow but at such a low level that you suspect you might be imagining them. There’s a tale being told here — not with excessive drama, but with a few more percussive and unexpected twists — and it’s gently sci-fi, but with a dose of introspective sorrow.

Resounding opens with a bell, then silence, before adopting a variety of other quite church-like tones of hammering and reverberation for something which manages to remain ambient and sparse yet have a dose of theatricality about it as well.

The older work Vortex is markedly different. While there are still periods of breathing space, it’s much busier and at times more chaotic, with a decidedly Radiophonic Workshop feel at times, very much reminiscent of the Doctor Who soundtrack work from around or just before 1982 when it was created. It’s curious, but without offering up a strong reason for it having been dug up, or attached to a series of more measured and more recent works with which it arguably doesn’t belong.

As usual, Empreintes Digitales has unearthed some intriguing pieces from the archive, and while there’s no revelations or masterworks in here, it’s certainly a collection of interesting textures.

… a collection of interesting textures.

Review

felthat, January 31, 2021
Monday, February 1, 2021 Press

Patrick Ascione (1953-2014) is getting his new posthumous release.

A true master of electroacoustic musique concrète is unfolding truly refreshing and unusually adventureous narrative on display.

His idea of spatial polyphony as he used to call it gives you an insight into what it was to mould and blend so many counterpoints into a densely punctured storyline of his works — an interesting set of pieces with its own rhythm and reason.

A narrative is something that is overused, abused and de-constructed in a masterful way — be it processed concrete sounds or voiceover — it will always be a point of positive friction with how you can cope it as a listener and how it leaves an impression on you.

Ascione experimented with beatmaking and plunderphony in his own way. It’s a good way to remember him trying to dwelve on this goldmine of ideas and aspects and details and vibes…

A true master of electroacoustic musique concrète is unfolding truly refreshing and unusually adventureous narrative on display.

Kritiek

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, January 31, 2021
Monday, February 1, 2021 Press

Twintig jaar bracht de uit Nieuw Zeealand afkomstige componist Denis Smalley geen nieuw werk uit, zijn laatste album, Sources / scènes, verscheen in 2000 bij Empreintes DIGITALes, nu gevolgd door twee albums kort nar elkaar. Portail verscheen in december vorig jaar, Vues spectrales komt in februari uit. Het werk van Smalley is vergelijkbaar met dat van Vande Gorne, die hier gisteren voorbij kwam, in de zin dat we ook zijn werk scharen onder de elektro-akoestische muziek.

Smalley studeerde aan de University of Canterbury in zijn vaderland en behaalde daar een diploma als organist om aansluitend compositie te studeren aan de Victoria University of Wellington. In 1971 kon hij met een beurs naar Parijs, studeerde daar compositie bij Olivier Messiaen en volgde tegelijkertijd de cursus elektro-akoestische muziek bij de inmiddels vermaarde Groupe de recherches musicales (Ina-GRM). Aansluitend verhuisde Smalley naar Londen waar hij zijn DPhil in compositie behaalde aan de University of York. Het zou allereerst resulteren in een carrière als professor, onder andere op het Department of Music aan de City University in London en pas daarnaast aan die van componist, het verklaart Smalleys relatief kleine œuvre.

Een belangrijk kenmerk van veel elektro-akoestische muziek, ook Vande Gorne werkt daar veelvuldig mee, is het werken met meerdere kanalen en dus ook met de plaatsing van luidsprekers door de ruimte. Iets wat op een Cd helaas niet hoorbaar is, maar live vaak een overweldigend effect scoort, de muziek komt immers van alle kanten. Wonderlijk eigenlijk dat deze muziek desondanks zo weinig live wordt uitgevoerd. Het zou een compositie als de driedelige Fabrezan Preludes, te vinden op Portail, waarbij Smalley het eerste deel baseerde op de piano prelude La Cathédrale engloutie van Claude Debussy, zeker ten goede komen. De spookachtige klanknevels zouden dan letterlijk door de ruimte zweven.

Sommeil de Rameau, een hommage aan de Franse barokcomponist, is volgens Smalley “a contemplative journey based around recurring refrain materials, contrasted with diversions into a series of episodes that lengthen as the piece progresses.” Aan dit stuk hoor je overigens ook goed Smalleys achtergrond als organist terug. Opvallend aan de muziek van Smalley in de laatste twee decennia is de klankbenadering, ritme en melodie spelen totaal geen rol, harmonie des te meer. Hij blijkt een meester in het neerzetten van sfeervolle geluidssculpturen. De liefhebbers van de betere ambient moeten deze albums beslist beluisteren. Ook Spectral Lands, Resounding’ en Ringing Down the Sun, te vinden op Vues spectrales vallen hieronder. Het laatste stuk ontstond in Denemarken en verwijst naar de traditie om de klokken te luiden aan het einde van de werkdag (ringer solen ned in het Deens). Smalley hierover: “This idea seemed metaphorically to coincide with my attitudes towards the sounds, contours and spaces I was immersed in, and it steered the direction of the piece.”

Door het toevoegen van twee oudere stukken aan de albums, het uit 1978 stammende The Pulses of Time en het in 1982 gecomponeerde Vortex is goed de ontwikkeling te horen die Smalley doormaakte. In The Pulses of Time werkt Smalley met pulses en percussieve klanken en ook in Vortex zit beduidend meer dynamiek dan in de hierboven genoemde stukken. Het maakt deze man en zijn muziek des te boeiender.

… a master in creating atmospheric sound sculptures.

Kritiek

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, January 30, 2021
Monday, February 1, 2021 Press

Annette Vande Gorne is zonder meer één van de belangrijkste vertegenwoordigers van de elektro-akoestische muziek van dit moment. Zowel in haar rol als componist, duidelijk beïnvloed door François Bayle and Pierre Henry, als in die van professor in akoesmatisch componeren aan het conservatorium van Luik en als artistiek directeur van het gezaghebbende Musiques & Recherches. Onlangs verschenen er twee nieuwe albums met haar muziek, beiden bij het in deze muziek gespecialiseerde Canadese Empreintes DIGITALes: Haïkus en Illusion.

Vande Gorne studeerde in Mons en Brussel, onder andere bij Jean Absil, maar het was in Parijs dat ze bevangen raakte van de akoesmatiek. Ze studeerde aansluitend musicologie in Brussel en compositie bij Guy Reibel en Pierre Schaeffer aan de Conservatoire national supérieur in Parijs. Ze richtte Musiques & Recherches op, alsmede de Métamorphoses d’Orphée studio en helpt mee aan het verspreiden van deze muziekvorm door het organiseren van concerten en het festival L’Espace du son, waarover later meer.

Middels Haïkus, Vande Gorne schreef de delen tussen 2016 en 2020, maken we een reis door de tijd. Het stuk begint met nieuwjaarsdag en eindigt daar ook wee mee. De compositie begint heftig, met de klanken van vuurwerk, maar dan op grondige wijze elektronisch bewerkt. Het is wat deze muziek kenmerkt, het gebruik van allerhande veldopnames, bijvoorbeeld dit vuurwerk, of de vogelgeluiden in het erop volgende Printemps, gecombineerd met een grote diversiteit aan geluiden, gemaakt met elektronische instrumenten. Het onverwachte speelt daarbij een grote rol, want de muziek kenmerkt zich altijd door abrupte overgangen, spannende wendingen en een grote mate van dynamiek. Beluister bijvoorbeeld Jeux mécaniques, met zijn heftige en disruptieve klanken.

Illusion bevat vier stukken. Voor het eerste, Au-delà du réel, dient het geluid van klokken als basis. Het geluid van een veelkleurig carillon wordt hier door Vande Gorne op boeiende wijze elektronisch gemanipuleerd en versterkt, maar zonder de originele geluiden al te zeer geweld aan te doen, een mooi, contemplatief stuk. Voor Déluges et autres péripéties gebruikt Vande Gorne gedichten van en ingesproken door Werner Lambersy, afgezet tegen een al even poëtische geluidssculptuur. Door de stemvervorming en de vaak vervreemdende muziek is ook dit een bijzonder stuk. Vermeldenswaard is ook nog het ingetogen Faisceaux dat we in twee versies aantreffen, de eerste bestaat louter uit elektronica, terwijl we in de tweede versie naast de elektronica ook de piano horen, hier Ana Cláudia de Assis.

The unexpected plays a major role in this, as the music is always characterized by abrupt transitions, exciting twists and turns and a great deal of dynamism.

Recensione

Piergiuseppe Lippolis, Music Map, January 15, 2021
Tuesday, January 26, 2021 Press

Images nomades, appena uscito per Empreintes DIGITALes , è il decimo album in studio di Francis Dhomont, artista francese e figura di riferimento a livello non soltanto nazionale per la musica elettroacustica e acusmatica, così come per musique concrète e computer music. Images nomades si compone di dodici brani: i primi tre sono lavori definiti “astratti” dallo stesso autore, perché la musica, nella sua forma più pura, è oggetto e scopo della produzione stessa, mentre i successivi nove sono tributi a colleghi, con tanto di citazioni più o meno implicite ai loro lavori. Ad aprire sono le evoluzioni di Phoenix XXI, i cui suoni convergono idealmente verso un centro, come spinti da una forza centripeta, e le ritmiche fantasy di Machin de machine, ispirata dalle produzioni di Conlon Nancarrow. La prima parte è completata da Perpetuum mobile, parte dello stesso progetto di cui l’opener fa parte, ma segnata da un incedere decisamente più armonico e melodico di Phoenix XXI. La parte successiva, invece, è trascinata dalle allucinazioni di Happy New Half-Century, Adrian, con i suoni che evocano il rumore di una sirena, Petit souper magazine, il cui disordine trova una soluzione solamente nel finale, e la successiva Le flux des sons, vibrante e scandita dallo sfrecciare incessante di alcuni elementi musicali, prima di un completo riassorbimento nel tessuto principale. Images nomades è un’altra collezione di piccole chicche di musica elettroacustica, realizzate da uno dei maestri del genere: un lavoro prezioso per tutti gli appassionati di queste sonorità.

Images nomades is another collection of small gems of electroacoustic music, made by one of the masters of the genre: a valuable work for all fans of these sounds.

Recensione

Samuele Conficoni, Music Map, January 1, 2021
Thursday, January 21, 2021 Press

La compositrice belga Annette Vande Gorne dà alle stampe un quinto album — il suo secondo insieme al poeta suo conterraneo Werner Lambersy — furente e feroce, pieno di enigmi seducenti e intricati. Haïkus è una rappresentazione della natura, del ciclo delle stagioni e delle attività umane pertinenti a esse in diciassette sketches romantici, dolci e sognanti.

Uscito per DIGITALes, etichetta discografica nata nel 1990 che ha base a Montréal, celebre per i lavori minimali ed elettroacustici pubblicati nel corso degli anni, Haïkus è un’opera di respiro amplissimo dove Annette Vande Gorne, accompagnata dal poeta Werner Lambersy, attraversa in poco meno di un’ora tutti gli stati dell’animo umano, percorre l’immensità della natura e canta dell’elemento antropico che si integra e confligge con essa.

Guardando al mondo dell’elettronica, della musica classica, della poesia contemporanea e anche di quella del passato, Vande Gorne confeziona un disco qualitativamente alto e venato di emozioni forti, contrastanti e sincere. Suddiviso in una sorta di atti, diversi capitoli tra loro coerenti e appassionanti, alle orecchie degli ascoltatori Haïkus si dipana come una specie di sinfonia a tratti agreste e a tratti cittadina, un tripudio di colori, odori e sensazioni che vibra con forza e maestria.

Essendo una rappresentante brillante della cosiddetta acousmatic music, Vande Gorne continua nel suo percorso con integrità e allenamento, sfoderando un’energia rara e particolarmente avvinghiante, che sembra disegnare, con le singole note, un panorama di rivelazioni e speranze, di ricordi e paure, senza risparmiare nulla al suo pubblico, che si trova ben presto preso in trappola in questo vortice esplosivo e graffiante. Haïkus colpisce per la sua schiettezza, per la sua forte luminosità, per la storia che prova a raccontare attraverso un percorso complicato ma onesto.

Haïkus strikes for its directness, for its strong brightness, for the story it tries to tell through a complicated but honest path.