The most modern of the three is the [Canadian based-] Breton-Algerian studio composer Ned Bouhalassa, who goes out to search for inspiration in the street whenever he’s fed up with the studio. On Aérosol he is inspired by street-life, film, science fiction, graffiti and even techno music. Bouffée délirante (1990) is Bouhalassa’s first attempt to make “cinema for the ear.” Attraction is Ned’s nihilistic credo. Magnetic fluxes attract or repel each other. Constamment (autoportrait) is an [electro]acoustic self-portrait in five parts illustrating five phases in the life of the composer.
empreintes DIGITALes shows with these three new albums that electroacoustic music is constantly in flux and cannot be narrowed into an academic corner. [English translation: Jean-François Delannoy and Berry de Bruijn]
Translated from Dutch.
Original text
De modernste van het trio is de Bretoens-Algerijnse [maar in Canada woonachtige] studiocomponist Ned Bouhalassa, die als hij de studio beu is de straat opgaat om daar inspiratie te zoeken. Op Aérosol laat hij zich inspireren door het straatleven, film, science fiction, graffiti en zelfs techno. Bouffée délirante uit ’90 is Bouhalassa’s eerste poging om ‘cinema voor het oor’ te maken. Attraction is Ned’s nihilistisch credo. Magnetische stroomstoten trekken elkaar aan of stoten elkaar af. Constamment (autoportrait) is een auditief zelfportret dat uiteenvalt in vijf delen die elk een fase uit het leven van de componist illustreren.
empreintes DIGITALes bewijst met deze drie nieuwe albums dat de elektroakoestische muziek constant in fluxus is en zich niet laat vangen in een academische kooi.
