Kritiek

Sven Schlijper, KindaMuzik, February 12, 2015

Vanuit Montréal, Canada vertelt Roxanne Turcotte haar verhalen. Beter: laat ze deze voordragen. Deze componiste regisseert niet alleen haar stemacteurs, ze houdt in een mêlee aan instrumentale fragmenten en knipsels van veldopnamen haar musique concrète op een duidelijk anekdotische koers.

Turcotte’s verhalenbundel kent acht hoofdstukken. Ze gaat steevast uit van uit het leven gegrepen situaties; het alledaagse wordt onderwerp van een akoesmatisch experiment richting een vorm van alchemie in muziek en tekst. Daarin speelt uitvergroting van het minuscule niet zelden de hoofdrol.

Alsof Turcotte een raam openzet en de geluiden haar komen aanwaaien; zo schijnbaar achteloos komen de zeer complexe en heel tactiele composities voor de dag. Want juist door het triviale dat je vaak over het hoofd ‘hoort’ te componeren en daarmee tegelijk te abstraheren en te concretiseren, ontdoet deze elektro-akoestische muziek zich van elke notie van cliché en zelfs ambientgevoel.

Het is een zekere mate van fijngevoeligheid, romantiek zelfs, die de acht werken zo dichtbij brengt dat ze op slag geïnternaliseerd zijn. Niet worden, maar zijn. Turcotte lijkt wel te vragen: “Waarom heb je dit niet eerder gehoord? Waarom is het je niet opgevallen?” En daarmee ook: “Luister je eigenlijk wel?” Alsof ze zegt: “Wat klinkt de wereld mooi. Toch?!”

Cinematisch verhalend is Fenêtres intérieures geen academische zware kost of muziek waarvoor je eerst een boekenplank aan secundaire literatuur tot je genomen moet hebben alvorens er enige sjoege van te kunnen beginnen maken. Het is de koppeling van fragiel componeren op het scherpst van de minimalistische snede en directe herkenbaarheid die Turcotte’s werken een toegankelijkheid bieden die uitnodigt tot een nieuw luisteren. Ook als haar stukken niet te horen zijn.