Kritiek

Sven Schlijper, KindaMuzik, March 29, 2016

Rondrennen met een netje, iets fladderends vangen, naar thuis om het op te prikken, te prepareren, er een bakje omheen te doen en dan te bewonderen: vlinderen dus. Het is evengoed wetenschap als verzamelwoede als kunst; het laatste bewijst Damien Hirst wel met zijn glas-in-lood-achtige, ronde doeken die hij bedekt met vlindervleugels. Monty Adkins en Terri Hron laten zich door de insecten inspireren tot een vijftal akoesmatische composities, waarin fladderen niet per se de boventoon voert.

Adkins is gekend fieldrecorder en geluidkunstenaar. Hier componeert hij samen met Terri Hron veldopnamen voor onder andere fluit. Vleugels lijken te ritselen en bossages worden uit de weg geduwd, glinsterende kleurenpracht verschiet van toon en diepte. Adkins en Hron verklanken de transformatie van larve naar pop tot volwassen vlinder en ook vangt het duo het ritme van dagen nachtactiviteit in composities.

Een hoofdrol is weggelegd voor Terri Hron op diverse formaten blokfluit. Specialiste in oude muziek, maar evenzeer meesterlijk op dreef in het nieuwste werk. Dankzij haar draagt de houten resonantie — die niet alleen geblazen aan bod komt — bij tot een worteling van de vluchtig-energiek kwinkelerende, vaak dissonante minnedansen. Als een natuurlijke, logische paring van akoestisch en elektronisch timbre in het opflakkerende kleurenschild van een rustende dagpauwoog.

… het opflakkerende kleurenschild van een rustende dagpauwoog.