electrocd

Caleidoscoop

Jan Willem Broek, De Subjectivisten, November 18, 2005

Een delirium voor je plezier, kan dat? Volgens Paul Dolden wel, want niet alleen de titel van zijn vierde cd Délires de plaisirs maar ook de muziek zelf past bij dat thema. De Canadees brengt zijn muziek uit op het label empreintes DIGITALes, dat zich normaliter kenmerkt door bijzondere elektro-akoestische muziek en musique concrète. Dolden lijkt zich in de eerste vier stukken (Entropic Twilights) als een dolleman met progrock, ethnische percussie en koren de klassieke muziek aan te vallen. Hij stort zoveel stijlen, genres en samples door elkaar, dat het een plunderphonics-grabbelton vol onherkenbare referenties is geworden. Tussen alle gekanaliseerde kakofonie zitten heel mooi rustieke stukken. Het is een soort op hol geslagen musique concrète geworden, waarin hij op ingenieuze wijze de caleidoscopische puzzel in elkaar schuift, waarvan de stukjes gevormd lijken te worden door Stravinsky, Webern, The Residents, John Oswald, Univers Zero en Zappa. Het zou nog fraaier zijn geweest als hij het minder digitaal had laten klinken. Verder zijn het 50 minuten vol overdonderende machinale en klassieke flarden. Het vijfde en zesde stuk The Gravity of Silence. Resonance #5 en The Heart Tears itself Apart with the Power of its own Muscle. Resonance #3 komen uit zijn Resonance-cyclus. De eerste duurt bijna 14 minuten is geschreven voor fluit en tape. In het begin lijkt een soort new age variant van musique concrète te worden. Al snel gaat ook hier de krachtige machine draaien en wordt het een bijna orgastische ontlading van geluid. Gesamplede elektronica, stemmen, trompetten, orkesten en de fluit verhullen ook weer de vele klassieke referenties. Het tweede van iets meer dan 14 minuten zou een subtiel stuk doen vermoeden, aangezien het geschreven is voor 4 violen, 2 altviolen, 2 contrabassen en 2 cello’s. Overigens speelt Paul naast gitaar die instrumenten zelf. Op wat rustige jazzy intermezzo’s na, voert Dolden ook hier tempo en volume op. Op bijna metalachtige en soms bombastische wijze presenteert hij de toegepaste klassieke muziek. Ik houd hier zeker van, maar ben toch ook nieuwsgierig naar een meer subtiele aanpak, maar daar zijn op zich genoeg anderen voor te vinden op het label. Eén tip: niet draaien bij knetterende hoofdpijn, romantische avonden of überhaupt in gezelschap. Lekker hard in je eentje genieten van het werkelijk verpletterende, delirium opwekkende geluid.