De eerste keer dat ik musique concrète of elektro-akoestische muziek beluister heb ik er niet zoveel mee. Ik heb ook niets tegen dat genre, mijn beste vrienden zijn elektro-akoestische muzikanten, maar het raakt me niet. Dat wil zeggen, totdat ik in 1997 de Frankenstein Symphony hoor van Francis Dhomont. Het kwartje valt dan met terugwerkende kracht. Het blijkt een aangrijpende en boven alles avontuurlijke geluidswereld met toevallig gevonden en bewust geluid, die te pas en te onpas opduiken en verdwijnen. Deze muziek is haast fysiek en daarom ook zo indrukwekkend. Klassieke thema’s verpakt in elektronica, samples, noise en andere geluiden. De grote, in Parijs geboren, meester is nu ondertussen bijna 81 en woont vooral in Canada. Daar heb je Empreintes Digitales, het elektro-akoestische label bij uitstek, waarop Dhomont ook de meeste van zijn werken uitbrengt. Dat is ook nu weer het geval met de cd … et autres utopies, die zoals de titel al doet vermoeden gaat over zaken die niet horen bij bepaalde locaties behalve bij de denkbeeldige. Dhomont maakt gebruik van haast driedimensionaal geluid waarmee hij het heelal lijkt weer te geven met alle zwarte gaten erbij. Ook laat hij een duivelse oceaan vol ongrijpbare geluidsgolven de revue passeren en elektro-akoestische dagdromen. Dat lijkt allemaal heel vaag, maar als je de composities beluistert krijg je deze zaken gewoonweg opgedrongen. Kabbelende klanken, acceleraties vol elektronica, dreigende ambient en drones, liefdevolle stiltes en een bevreemdende atmosfeer, wisselen elkaar in afwisselend tempo af. Van natuur tot surrealisme. Dhomont weet als geen ander te spelen met emoties en geluid, waarin hij en passent ook nog thema’s als vertrek, vlucht en ballingschap verwerkt. Schitterende nachtmerries op klaarlichte dag. Dhomont levert zijn zoveelste monumentale werk af!
