Billet

Kritiek

Dimi Brands, Dark Entries, 19 janvier 2020
lundi 20 janvier 2020 Presse

Toen onlangs bekend werd gemaakt dat we afstevenen op een beleid waarin de subsidies voor cultuur danig teruggeschroefd worden, schreeuwden cultuurmakers van alle slag (terecht!) moord en brand.

Wanneer we de (uitgebreide, 6 pagina’s tellende!) perstekst die we bij Todor Todoroffs overzichtscompilatie Univers parallèles doornemen, zijn we vrij zeker dat het nieuws hem ook niet onberoerd gelaten heeft.

Voor vele van zijn werken kreeg deze telecommunicatie-ingenieur/gespecialiseerde computermuzikant immers een financieel duwtje in de rug of schreef hij werken in opdracht van diverse instanties.

Todoroff was gedurende vijf jaar hoofd van de Computer Music Research aan de Polytechnische Faculteit in Bergen en is mede-oprichter en verantwoordelijke van FeBeMe (Belgische Federatie van Elektro-akoestische muziek), alsook van de ARTeM studio in Brussel (Art, recherche, technologie et musique) alwaar hij zijn werken vereeuwigd.

De muziek die hij zelf componeert kronkelt zich een weg doorheen het brede culturele veld, gaande van concerten, film, video, dans, theater en geluidsinstallaties.

Univers parallèles is met zijn 6 (uiteenlopende) stukken, elk uit een andere periode (2008, 2003, 2001, 1991, 1993 en 2015) een perfecte eerste kennismaking met deze misschien niet zo heel bekende maar in zijn vak toch wel grote Belg.

In zijn elektro-akoestische muziek toont hij een speciale interesse voor multifonie en ruimtelijke ordening van geluid, maar ook voor het onderzoek naar nieuwe vormen van geluidstransformatie.

Wie het arty farty gehalte in zijn muziek liefst zo laag mogelijk wil houden, laat deze artiest dan ook maar beter voor wat hij is. De moedige volharders zullen met mij toegeven dat op deze cultureel zeer verantwoorde compilatie best wel wat boeiends te rapen valt.

Wanneer zo’n release gepaard gaat met zo’n zeer uitgebreide uitleg zoals hier het geval is, dan is het ook vaak het geval dat de werken vooral dankzij deze informatie gaan boeien. Vergelijk het voor mijn part met (hedendaagse) kunst: zonder uitleg van de kunstenaar of gids ligt de achterliggende beweegreden vaak mijlenver van je intuïtie. Maar is dat ook niet net de bedoeling van kunst? Het is alleszins een mooie eigenschap dat het de mens aanzet tot het zelf vormen van associaties, gevoelens en esthetiek.

U kan dus luisteren met de verhalen achter de stukken van Univers parallèles in uw achterhoofd (na enig opzoekwerk zal u deze wel terugvinden op het web) of alles als op een onbeschreven blad laten binnenkomen en er u eigen invulling aan geven. Aan u de keuze.

Wenst u toch wat meer info, alvorens uw zuurverdiende centjes als uw eigenste vorm van subsidie hieraan te spenderen, lees dan vooral verder.

We lieten de term arty farty reeds vallen, een begrip dat sommigen met ons zullen delen wanneer ze weten dat het hier gaat over het functioneel inkleuren van stiltes (‘Dédales’), het gebruik van architectuur maar met de focus op individuen die zich bewegen doorheen deze sites (schuren tegen een oppervlakte, wrijven, strelen, met voorwerpen gooien,…) (‘Matières’), geluiden van een vuur die zich in alle variante transformaties ontvouwen (‘Solo Feu’), een onderzoek naar het thema van Eros en Thanatos waarbij het geluid van water en golven en fragmenten uit gedichten van Baudelaire aan elkaar gekoppeld worden (‘Obsession’), een virtueel pendulum gesimuleerd op een computer door een gedempte harmonische oscillator die zones kruist waarvan de grenzen interactief gedefinieerd zijn door de gebruiker (‘Rupture d’équilibre’).

Ongelofelijk boeiend (en dat staat niet altijd gelijk aan een ‘gemakkelijke’ luisterervaring) maar wat ons betreft is het beste tot op het laatste gehouden. Het afsluitende ‘Requiem For A City’ is een ode aan alle slachtoffers van blind geweld, hun nabestaanden en vrienden. Het uitgangspunt zijn de terroristische aanslagen in de Parijse Bataclan (13 november 2015) en in de Brussel (22 maart 2016).

Todoroff schrijft zo een herinnering voor ene zekere Mélanie, een jonge violiste die het leven liet in de Brusselse metro. Todoroff uit zo een roep om in opstand te komen, maar schrijft net zo zeer een eerbetoon aan alle slachtoffers die veel te weinig aandacht kregen in de mediahype die na de aanvallen in gang schoot. De beproeving die de slachtoffers in de Bataclan ondergingen vormt de insteek van dit werk: Todoroff verplaatst zich in degenen die het bloedbad overleefden, en roept het gevoel van eindeloos wachten op. Hoewel Parijs voor hem dus duidelijk de trigger tot het maken van dit stuk was, besloot hij om de stadsnaam niet te vermelden in de titel, aangezien er tal van andere steden waren die met hetzelfde ideologische fanatisme in aanraking kwamen en ten prooi vielen aan deze barbaarse praktijken. Het stuk zou in november 2015 in Brussel in première gaan, maar werd uit angst voor terroristische aanslagen geannuleerd door de lokale autoriteiten.

Gelukkig vond het zijn weg naar deze compilatie, want dit indrukwekkende werk is wat ons betreft alleen al de moeite van de aanschaf waard. Ben je verder niet afkerig van een wandeling door een geluidsmuseum dan kan je dit met een gerust hart subsidiëren. Vergeet de gids niet!

… à notre avis, cette œuvre impressionnante vaut à elle seule l’achat.

En poursuivant votre navigation, vous acceptez l’utilisation de cookies qui permettent l’analyse d’audience.