Blogue

Review

Julian Cowley, The Wire, no 409, 1 mars 2018
jeudi 1 mars 2018 Presse

… the two electroacoustic compositions on Flux have sensual immediacy and an intuitive feel…

Review

Julian Cowley, The Wire, no 409, 1 mars 2018
jeudi 1 mars 2018 Presse

… her music on Petites étincelles not only strips away familiarity but provides fresh settings and creates relationships that reveal a secret life within such sounds.

Recensie

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, 11 février 2018
dimanche 11 février 2018 Presse

De Belgische componiste Annette Vande Gorne studeerde aan de conservatoria van Brussel en Mons en vond reeds snel haar bestemming in de wereld van de elektroakoestische muziek, in navolging van componisten als François Bayle en Pierre Henry. Ze studeerde bij Guy Reibel en Pierre Schaeffer in Parijs en vormde in Brussel Musiques & Recherches wat zich geheel wijdt aan deze muziekstijl. Een nieuwe stap in haar muzikale carrière vormt de vorig jaar bij empreintes DIGITALes uitgebrachte elektroakoestische opera Yawar Fiesta, op een libretto van Werner Lambersy, die deze weer baseerde op het gelijknamige boek van de Peruviaanse schrijver José María Arguedas.

Yawar Fiesta is gebaseerd op een ritueel dat de indianen in de Peruviaanse Andes houden, maar dat we bij meer volkeren tegen komen. Een mythisch gevecht tussen een gevangen condor en een in het dorp grootgebrachte stier. De titel ‘Yawar Fiesta’ betekent zo veel als ‘Bloed dag’ in het Quechua, de taal van de Peruviaanse indianen. Dit type gevechten staat altijd voor iets groters, bijvoorbeeld de krachtmeting tussen goed en kwaad.

Allereerst valt op dat Vande Gorne op bijzondere wijze de sfeer van de gebeurtenissen in klank weet te vangen. De stemmen worden op fascinerende wijze verweven met een grote diversiteit aan elektronische klanken en geluiden, waarbij je heel goed gewaar wordt dat dit geen opera is die op een toneel wordt opgevoerd. Leidend in de eerste akte, Condor (La veillée) is het stamhoofd, de bas Nicolas Ischerwood, die met zijn bezwerende stem het ritueel in goede banen leidt in de duidelijk hoorbare chaos. Bijzonder is het Lamento (Chœur des femmes I) waarin een vrouwenkoor de eeuwige klacht tegen onrechtvaardigheid verklankt. De heldere, transparante hoge klanken vermengen zich hier met de hoge elektronische klanken tot een schrijnend geheel.

In de tweede akte Taureau (Le défi) zijn we in onze moderne tijd beland, gesymboliseerd door de kakofonie van claxonnerende auto’s. Brood en spelen is hier het thema met een hoofdrol voor de tenor Lorenzo Carola. In Combattimento (Chœur des femmes II) komen we het vrouwenkoor weer tegen, nu betreft het burgervrouwen en de toon is direct minder dramatisch. De opera krijgt zijn voltooing in een afsluitende monoloog waarin twee innerlijke stemmen met elkaar in dialoog gaan: de stem van macht en veroveringszucht en die van lichtheid en innerlijke spiritualiteit. De twee stemmen die wij ook allen in ons hebben.

De uitvoering van het album is sober in de typische stijl van het label empreintes DIGITALes en in afwijking van wat we normaal gewend zijn, komt deze opera op een Blu-ray disc en wordt het verhaal voorzien van aquarellen en als u dat wilt van ondertiteling bij de poëtische Franse teksten.

De stemmen worden op fascinerende wijze verweven met een grote diversiteit aan elektronische klanken en geluiden…

Kritik

Frank P Eckert, Groove, 5 février 2018
lundi 5 février 2018 Presse

Dass sogar aus ernsthaft neutönender, akusmatisch elektroakustischer Musikproduktion so etwas wie Pop-Appeal herausklingen darf, dafür stehen die verspielten Kompositionen der Britin Manuella Blackburn. Petites étincelles (empreintes DIGITALes) versammelt fünf ihrer jüngeren Klangcollagen, die sich einerseits auf nichtwestliche Instrumente (wie die Shruti-Box) und Traditionen (wie Gamelan und indische Ragas) beziehen, aber genauso auch auf nichtmusikalische Klänge von Küchenspülen zu Standuhren. Für Blackburn haben noch die profansten Dinge ein Eigenleben. Überaus vitale und gutgelaunte Poltergeister klappern durch ihre Stücke. Hochauflösende Einzelbilder überdrehter Spieluhren im Zustand des Explodierens.

Pour Blackburn, même les choses les plus profanes ont leur propre vie.

Critique

Roland Torres, SilenceAndSound, 31 janvier 2018
mercredi 31 janvier 2018 Presse

Je dois avouer que j’ai une certaine fascination pour le travail d’Elizabeth Anderson, tant son travail acousmatique fait la jonction entre émotion et abstraction, viscéralité et cérébralité. Avec Trilogie Janus, la compositrice continue d’œuvrer sur des territoires où l’on retrouve son esprit sci-fi, fait de bruissements et de sonorités éparses qui viennent titiller les tympans de l’auditeur.

Inspirée du livre Owning Your Own Shadow — Understanding the Dark Side of the Psyche, de l’analyste jungien Robert A Johnson, Elizabeth Anderson oppose les forces et les modes de perception, jouant sur des formes d’abstraction qui ne sont pas pour autant dénuées de chair, enrobant son minimalisme d’épure formelle et de densité aérienne, nous tirant irrésistiblement vers un ailleurs décharné et tiraillé entre attractions antinomiques, s’attirant vers une dimension en constante évolution, bien qu’enchevêtré dans un espace-temps figé. Trilogie Janus s’inscrit comme une pièce envoutante de laquelle on ne ressort pas forcément indemne. Labyrinthique.

… la jonction entre émotion et abstraction, viscéralité et cérébralité.

En poursuivant votre navigation, vous acceptez l’utilisation de cookies qui permettent l’analyse d’audience.