Kritiek

TT, Gonzo Circus, no 41, 1 septembre 1999

Boudweg poneren dat de meest geavanceerde elektronica van het laatste decennium van Frans(talig)e origine is, zal waarschijnlijk menig trendhopper meewarig doen monkelen, ver bezijden de waarheid is het echter niet. Natuurlijk doelen wij niet op de vervelende recyclagedisco van Cassius en co, maar op de Frans/Canadese school van elektroakoestici en musique concrete-bricoleurs. Het vanuit Montréal opererende empreintes DIGITALes verdeelt samen met o.a. Ina-GRM en BVHaast de fine fleur van deze hedendaagse futuristen. Het werk van Normandeau situeert zich binnen de zogenaarnde akoesmaUsche muziek en meer bepaaid de ‘cinéma pour oreilles’ (voilà, daar hebben we de obligate soundtrackreferentie, altijd gemakkelijk voor de luie recensent). Deze grotendeels op technische criterla gebaseerde subdivisie binnen de elektroakoestiek maakt voor haar composities voomamelijk gebnulk ven dagdagelijkse geluldsbronnen, die in de studio al dan niet bewerkt worden. Zo versnijdt hij op Le renard et la rose op digitale wqze een radiobewerking van Saint-Exupéry’s Bildungsklassieker Le Petit Prince tot een hoogst abstract stuk dat nog nauwelijks raakvlakken vertoont met het origineel. In Venture echter horen we zowei vogelgefluit en stukjes pianospel als verwrongen gitaarriffs uit de progrock (Yes, ELP, help!) waar Normandeau, en ongetwijfeld veel van zijn collega’s, mee opgroeiden. Het gloednieuwe tapewerkstuk Ellipse — opgenomen in, of all places, Mons — tenslotte roept met haar metalige klankpatronen en bnuuske ritmes herinneringen aan het vroege werk van industriële knutselaars als The Hafler Trio of P16D4.

En poursuivant votre navigation, vous acceptez l’utilisation de cookies qui permettent l’analyse d’audience.