L’esplicazione di uno spettro per Smalley non richiede comunque che l’ascolto sia univocamente rivolto ad un’immagine specifica. Potremmo dire che Smalley le ammette tutte e in Vues spectrales si possono fare considerazioni solo sulla base delle indicazioni fornite dal compositore e dal suo interesse ad ottenere stimoli dai paesaggi, dalla natura o dal costrutto fono assorbente dei luoghi visitati: l’indole ispiratrice qui sta nei suoni di Golden Bay e Corbiéres, nel movimento “vorticale”, nell’aggregato dei suoni che accompagna il ringen solen ned danese e nello studio degli spazi di risonanza degli oggetti. La trasformazione timbrica che incide sul riconoscimento dell’origine della fonte (il cosiddetto écoute réduite di Schaeffer) e di cui Smalley fa uso frequentissimo è l’arma principale su cui fossilizzare il nostro giudizio: nessun concretista si sognerebbe di sbilanciarsi su significati che vadano oltre quello strettamente sonoro, ma per uno come me che crede ad un valore metafisico della musica si tratta di mettere in ordine le cose in maniera differente; con Smalley non si tratta certamente di iper-realismo fine a sé stesso, ma di un’evidenza sonora laica, che regge da oltre 70 anni un mondo di suoni venuto alla ribalta grazie agli ausili dell’elettronica.

Portail rivela la genialità di Smalley e prospetta anche le differenze intervenute nell’elettronica nel tempo, i miglioramenti tecnologici che hanno reso possibile una migliore gestione della composizione su altri supporti, come succede nella versione di The pulses of Time, uno dei suoi capolavori incisi su nastro e che oggi può stare tranquillamente a fianco di pezzi come Wind of chimes, quasi unanimamente considerato il suo picco artistico; in The pulses of time, Smalley ha impostato una filosofia dell’impulso, non solo intendendolo nell’immediatezza che regolarmente attribuiamo al termine ma anche nella sua profondità temporale, quello spazio di tempo in cui si forma ed esaurisce la vibrazione sonora: una vera e propria vivisezione dell’impulso, che non sta solo nell’attacco sonoro ma soprattutto nei rimbalzi sonici e nella potenziale movimentazione a corredo dell’impianto complessivo della composizione.

La Francia è fonte d’ispirazione per le altre due composizioni: per Sommeil de Rameau il disturbo recato al compositore del tardo barocco diventa un legame inossidabile per un nuovo apprezzamento della materia, nell’appropriarsi di una fase storica e dargli i connotati di una attuale, mentre per Fabrezan Preludes c’è invece un lavoro accademico immenso che si comprende nell’ascolto del trattamento della spazialità dei suoni, nella ricerca di un senso sonoro dell’esplorazione o nei parziali dei suoni della campane che fanno da minuzia.

Compositeur de musiques électroacoustiques, disparu prématurément en 2014, Patrick Ascione après des études de musique classique, s’est formé à l’IMEB (anciennement GREM), et développera par la suite la composition sur ordinateur à l’Ircam.

Figures de son regroupe cinq œuvres composée entre 1998 et 2012. La particularité de son travail réside dans l’utilisation de l’espace et du traitement sonore, allant jusqu’à injecter des bribes de drum’n’bass sur le sensationnel Ascionerie n^o 6: Fantaisie diabolique.

Expérimental tout en restant très accessible, la musique de Patrick Ascione est d’une richesse infinie, mélangeant énormément de genres et d’approches au sein de son répertoire. La froideur chez lui, peut prendre des allures de chaudron bouillonnant d’où s’échappent des bulles de frénésie pure, éclatant sur des parois vitrifiées.

Son utilisation du rythme est aussi omniprésente, bien que de manière peu académique, insufflant à chaque son un tempo qui n’est pourtant pas issu d’instruments percussifs. Patrick Ascione fabrique des objets sonores qui fascinent de par leur dimension inclassable, croisant tribalité et sophistication, humour et onirisme. Envoûtant.

Pierre-Luc Lecours ist ein aus Montréal stammender Komponist, Klangkünstler, Musiker und Visual-Künstler. Nach vielen Arbeiten für Ausstellungen und andere Events veröffentlicht er nun mit Éclats sein erstes Album unter eigenen Namen.

Es ist recht schwer, die Klänge, die man hier zu Hören bekommt, zuzuordnen. Zum Einem arbeitet Pierre-Luc Lecours mit vielen Feldrecordings und Samples, aber auch mit Elektronik und klassischen Instrumenten. Auf den vier Teilen des Titelstücks, welches zwischen 2014 und 2020 entstanden ist, hört man sich durch Geräuschkaskaden, stille Momente, Drones, Contemporary-Sounds aus Elektronik und Instrumenten, getragene Streichermomente und atmosphärische Elektronik. Die Stimmungen schwanken von unheilschwanger, beängstigend, panisch, ruhig, fast melancholisch und verstörend.

Im Gegensatz zu vielen ähnlichen Produktionen gelingt es dem Künstler jedoch tatsächlich aus all diesen Elementen ein bündiges und durchhörbares Werk zu schaffen, auch wenn die Grenze der Belastbarkeit manchmal nur knapp verfehlt wird. Dies aber nicht, weil die Klänge so kakophonisch und fast schon schmerzend sind, sondern weil einen die Vielfalt und Kraft der Sounds zu überfordern droht. Dass am Ende eben dieses stimmige und hörbare Werk entstanden ist, liegt daran, das man niemals überambitioniert ist, sondern alles aufeinander abgestimmt ist.

Eine spannende Reise in experimentelle Gefilde der Musik und eines der besseren Alben des Genres.

Éclats: κύκλος εργασιών ένθα ακουστικά όργανα και ηχητική σύνθεση σχετίζονται πρωτότυπα. Αναφορά κάνουμε στην δουλειά του Καναδού μουσικού και πολυθεματικού καλλιτέχνη Pierre-Luc Lecours που μελετάει τις σχέσεις μεταξύ φόρμας, περιεχόμενου και format, με επιρροές από τα ρεύματα της οργανικής και της σύγχρονης ηλεκτροακουστικής πειραματικής μουσικής. Το ηχητικό μέρος κάθε κομματιού εμπνέεται από το χρώμα με το οποίο έχει ονομαστεί (κόκκινο, μαύρο, άσπρο και μωβ). Ακολουθώντας την σχολή των Αυτοματοποιητών (Automatist) ζωγράφων, ο Lecours προσθέτει στην αρχή όλους τους ήχους ανάκατα για να ανακαλύψει σιγά- σιγά τις μεταξύ τους συνάψεις. Το εσωτερικό του πιάνου προσφέρει πλείστες όσες πηγές ενέργειας με τα διάφορα μέρη να κατακλύζονται διαδοχικά από χαμηλές και υψηλές εντάσεις.

Γεννημένος στο Παρίσι, ο συνθέτης ηλεκτροακουστικής Patrick Ascione σπούδασε αρχικά κλασική μουσική πριν θητεύσει στο περίφημο Groupe de musique expérimentale de Bourges, τέλη του 1970. Συνήθως, με τον όρο ηλεκτροακουστική μουσική θεωρούμε έργα όπου πέρα των κλασικών οργάνων χρησιμοποιούνται field recordings και ήχοι από συνθεζάιζερς. Η έμφαση δίνεται όχι στην μελωδία ή τον ρυθμό αλλά σε άλλα χαρακτηριστικά όπως στον χώρο (space), στην δομή ή στο φάσμα. Ούτως, το Figures de son δημιουργεί ένα είδος πολυφωνίας του χώρου (spatial polyphony) με την μείξη προετοιμασμένων ηχογραφήσεων μέσω διαρκούς αυτοσχεδιασμού, με απρόβλεπτη εξέλιξη.