electrocd

Kritiek

JWB, Gonzo Circus, no 47, 1 décembre 2000

De Canadees Randall Smith is ooit begonnen als pure elektroakoestisch artiest en maaLte vooral filmmuzick. Op een gegeven moment heeh hij de viool bestudeert en zijn ecrste gemengd elektroakoestische composities gemaaLt, voor viool en tape en later voor cello en tape. Daarnaast heett hij zich ock het Iranese strijkinstrument de tar eigen gemaakt voor een meer interculturele aanpak. Op zijn tweede cd Sondes, de nummer 48 op het label, maakt hij ook gebruik van die gemengde aanpak. Zes lange composities gemaakt voor: fluit, viool, klarinet, contrabas en tape; traditionele instrumenten en tape; nietmuzikale geluiden en stem; cello en tape; computergeluiden; accordeon en tape. De door elektronica gestuurde muziek loopt uiteen van hectisch en jazzy/avantgardistisch en filmisch en klassiek tot spannend en ethnisch en sereen en onaards. Knappe thriller. Dan heb je altijd weer een rebel op het label, die flarden Beatles, racewagen geluiden, boeren, scheten, kotsen, gereedschap, doortrekkende toiletten en telefoonrinkels gebruikt.