Composers Christian Calon and Chantal Dumas share interests in electroacoustic music using field recordings at its basis. But here, they also share a 2-month trip across Canada, from Montréal to Vancouver, by way of the Great White North (they reached the Arctic Circle in Yukon) and a return home through the Badlands. Radio Roadmovies is a 2-CD set presenting two hour-long works conceived for the radio (Radio-Canada and DeutschlandRadio Berlin). Le Petit homme dans l’oreille (The Little Man in the Ear) (2000), (Phonurgia Nova Award in 2001) is a fragmented travel diary, filled with people, places and events. The two composers, often addressing the microphone to describe and comment, are joined by a cast of fellow travellers and locals, from children shouting their names at Ouimet Canyon to Native American chiefs greeting them with a song. The work takes the form of a series of snapshots segued through complementing or contrasting sonic elements, instead of following a chronological or geographical logic. The composers’ touch is mostly limited to choosing and editing the recordings, although some sections are heavily — and obviously — treated, like the stampede caller’s heated description of the race turned into a sampled rap. The human factor is through the roof in this bilingual account. Either you will like the various characters or you will be annoyed by their chatter. The second disc is a completely different affair. Culled from the same field recordings, Documents de surface (Surface Documents) (2002) excludes human voices to focus solely on environmental sounds. The work is a gripping display of nature (wind, water) and man (trains, boats) at work. Here, the composers work seamless dissolves between locations to put together theme-related pieces. Côté Pacifique, with its foghorns, trains and crashing waves, is the most striking. Urban listeners will be astounded by the richness of these nature recordings and the elegance of their organization. Rural listeners (like this reviewer) should listen with all windows open, and let real and recorded sounds intermingle, just so you can’t say where that train is coming from.

Tomas Jirku heeft weliswaar Tsjechische roots, maar woont niettemin al een hele poos in Canada waardoor hij vereenzelvigd wordt met de Canadese scène. Daar, maar ook elders in de wereld, heeft hij op korte tijd naam gemaakt als producer van minimale electronica, alternerend van techno, clicks ’n’ cuts, acid house tot ambient en vaak met een uitgesproken funkfeel. De eerste resultaten van zijn slaapkamervlijt bracht hij — zoals zo velen — zelf uit als cd-r of mp3. De belangrijkste katalysator voor zijn carrière bleek de beslissing om zijn muziek (gratis) aan te bieden op No Type, een website uit Montréal. Zijn onlineproject Variants leverde hem voor het eerst internationale aandacht op; een proces dat nog werd versneld toen Alien 8 Recordings in 2000 besliste om het beste daarvan uit te brengen op een gelijknamige compilatie-cd. In datzelfde jaar werd hem een plaats geboden op het prestigieuze Mutek Electronic Music Festival. Force Inc (het op techno geënte sublabel van Mille Plateaux) pikte hem vervolgens op en dat resulteerde in een album (Sequins). Nadien volgden nog releases op uiteenlopende labels als Intr_version (Entropy), Onitor (Plusism, een split met [Robin] Judge), Traum Schallplatten, Audio.NL en nogmaals Force Inc.. Zoals al wordt gesuggereerd in de titel, is het materiaal op Bleak 1999 al enkele jaren oud, maar dit doet geen afbreuk aan de kwaliteit. Integendeel, de 16 nummers behoren zonder meer tot het beste van zijn oeuvre. Geen pompende beats, noch enige dansvloerfixatie deze keer. Maar wel met atmosferische soundscapes doorspekte ambienttechno onderlijnd met broken beats. Bij momenten lekker dreigend zoals in Psychosis of Cefuroxime, maar evengoed melodisch en dromerig. Geniaal en met terugwerkende kracht gekatapulteerd naar de eindejaarslijstjes van 2003.

Een staande ovatie voor Todd Drootin Books, graag. Want wat de Amerikaanse sample-dj op Sings the Blues laat horen is grensverleggend. En totaal niet gekunsteld of uit intellectuele drang. Books giet de meest uiteenlopende loops, scratches, soundbites en ritmes (punk, jazz, Timbaland-hiphop, mellow, indierock) in echte nummers. Hijzelf noemt het beatpunk. Prachtige en lading-dekkende term, maar ondanks de ietwat doffe productie kan Books on Tape me de juiste hypemachine snel in een adem met Kid606 of Aphex Twin worden genoemd. Zeker als hij dit ook live neerzet. Verplichte kost voor dj’s die een scherp randje aan hun setlist willen geven. Ook een tip voor reclamemakers: sommige fragmenten lijken wel geknipt voor een tv-spot-je van een splinternieuwe Honda die door de straten van Tokio scheurt.

Todd Drootin (daher der schöne Titel) aus LA nach seinem Debut Throw Down Your Laptops mit seiner erweiterten Definition von „Beatpunk”: einmal Indie, immer Indie, jedoch verstärkt durch sein simpel-trickreiches Programming. Dazu ein klasse Humorvibe und jede Menge powervolle Psycho-Styles, nur den Blues suchen wir hier vergeblich. Klare Empfehlung: geht doch nach Indien!

Bizarre, bizarre ce Tomas Jirku. On le retrouve sur pratiquement tous les labels qui compte actuellement: Tigerbeat6, Traum, Alien8, Klang Electronik et Force Inc/Mille-Plateaux. C’est d’ailleurs dans la veine «click ’n’ cut», tendance «broken dub», que se situait Entropy, un de ses précédents album paru sur Intr_version. Sur ce nouvel opus, il montre une facette plus abstraite de son travail. Très espacé, le tempo est enveloppé dans des textures assez froides. Les rythmiques pesantes se répercutent sur des basses fréquences qui palpitent. Des lignes mélodiques aux accents étranges servent de passerelle entre deux breaks. Régulièrement, Tomas Jirku introduit des samples et autres virgules sonores comme autant de pauses ou de repères dans ce no man’s land insolite.