What started as a lo-fi, cassette-pet pass-around project has blossomed into a remarkable band, a bright spot in this year’s Suoni programming. A Brooklyn-based trio, Mixel Pixel bring on a rich, Crayola-coloured whirl of idiosyncratic electro-folk, Britoid guitar splash, Ween-flavoured weirdness and no shortage of old-school video-arcade biddle-dee-boop. The amalgam holds together because under all the intermingled oddballistics are sweet, cool, honest psych-pop songs. Off kilter but right on the money. 8.5/10

Van releases op het Canadese empreintes DIGITALes label hoef je nooit bang te zijn voor een saai of gewoon album. Dat de labelgenoten veel overeenkomsten vertonen is — als je echt iets moet verzinnen — misschien het enige manco. Toch is de invulling van de elektro-akoestische of musique concrète artiesten telkens anders. Stéphane Roy is daar een goed voorbeeld van met zijn tweede album Migrations. Ook hij maakt die typische elektro-akoestische muziek met die onverwachte wendingen, maar hij bouwt er een zekere regelmaat in door de sterke ritmes (of het nou metaalklanken, mensenstemmen of elektronische geluiden zijn). Daarnaast is het spelen met ritmes ook hetgeen waarmee Roy zich onderscheidt. Zijn muziek klinkt soms als een klassiek orkest in galop en op een andere moment juist weer als de slowmotion versie ervan. De vertraging en versnelling weet hij ook met stemmen, elektronica en organische geluiden te bewerkstelligen. Het is een dynamische machine vol verandering, overgang en spannend luistergenot. Op Le contrat krijg je zelfs twee voor de prijs van 1. Niet twee cd’s, maar twee artiesten: de elektro-akoestische specialist Gilles Gobeil en René Lussier, de man van de gitaarimprovisaties en artrock. Ze besloten een werk te maken geïnspireerd door Goethe’s Faust. Een kniesoor die zegt dat dit besluit zeven jaar geleden is genomen. Gobeil heeft niet alleen het concept bedacht, hij is de onderzoeker die geluiden maakt, manipuleert, monteert en transformeert. Hij zorgt voor de abrupte wendingen. Lussier monteert ook, maar hanteert ook de gitaren, daxofoon, stem, noise en percussie. Benoit Fauteux en Antonin Billard lezen de spaarzame teksten voor. De unieke combinatie van deze twee verschillende musici schuiven moeiteloos in elkaar. De stijlen wervelen om elkaar alsof het zo hoort. Van grommende monsters, geslepen metaal, gitaarriffs tot aan bombastische orkestraties, gevonden en gejatte geluiden en spookachtige stiltes, alles grijpt je beet om niet meer los te laten. Een elektro-akoestische soundtrack vol improvisaties, die mij geen moment aan Faust doet denken. Of het moet zijn dat ze je beiden van je stuk brengen.

Italië is misschien niet het land dat elektronica-gewijs het meest van zich laat horen, maar met een band als Metaxu doe je toch mee met de groten. Het is het project van Filippo Paolini en Maurizio Martusciello, die zich bewapenen met samplers, tapes en draaitafels. Rumors of War, hun tweede cd, bevat 12 composities opgedragen aan cruciale steden in de recente oorlogsgeschiedenis. Het begint met Sarajevo (28-06-1914) en eindigt (niet chronologisch op de cd) met New York (11-09-2001). Zonder te moraliseren staan ze stil bij de gebeurtenissen en slachtoffers. Een requiem waarmee je als luisteraar snel maar vrijwillig in hun beheerste houdgreep zit. Introverte, intieme clicks’n’cuts, droefgeestige orkestraties, vage koren en spookachtige ambient. Het is spannend als Fennesz of Philip Jeck en grijpt bij de keel als Symphony No. 3 van Henryk Górecki. Met name het stuk over New York is een ware thriller. Poëtische schoonheid op de puinhopen van de mensheid.

Attendees of the May 17, 2003 presentation that yielded Tout le monde en place pour un set américain — part of the annual Festival International de Musique Actuelle in the remote Quebec town of Victoriaville — were encouraged to wander around the performers’ stage, which lay in the room’s center with ten loudspeakers surrounding the seats. But even detached from this interactive spatial element, the sound collages of Carole Rieussec and Jean-Christophe Camps (appearing as the duo Kristoff K.Roll), Xavier Charles, Diane Labrosse and Martin Tétreault still captivate. Tous, the first of the disc’s two extended pieces, ruminates over a motive of sinister speaker crackle with metallic scree, the clomping of wood and random blurts from Tétreault’s “dismembered turntables”, which he utilizes both with and without LPs. Samples of children splashing in water eerily juxtapose at one point with rattlesnake percussion, septic bass tones and screams of feedback, while later a sickly harmony sets in among sounds of buzzing conduits and a prepared violin. En place has a similar feel but recasts the first piece’s building blocks — Camps’ and Rieussec’s found-object chatter, Labrosse’s “electric eye” machine (similar to a theremin) and Charles’ ghostly clarinet phrases — in new timbrel contexts. The sonic tapestries of PSI or Martin Archer are a fair reference point for what results, though Tout le monde en place pour un set américain teems with unusual vitality. The ending of En place, for example, winds down like a weather front circa 2340 A.D., with the calm static of a dying amp and subliminal humming returning the disc’s sound storm to rest, just as it began.