An itinerary through vast, translucent spaces in constant metamorphosis dyed in various sonic hues. Darker, rougher textures alternate with lighter tones, while angular spaces reveal a wealth of depths and a true catalogue of surfaces. The materials feature instrumental, concrete and electronic sound, displaying electronic/processed noise along with tonal materials, as in a renewed version of compositions for tape and live instrument.

Wel nieuw is het album Un son peut en cacher un autre, ook te beluisteren op 3 manieren, van de voor mij nieuwe Pete Stollery. Deze Brit is één van de oprichters van BEAST (Birmingham ElectroAcoustic Sound Theatre). Hij maakt een lappendeken van minimale unieke geluiden die komen en gaan. Hiermee schept hij een surrealistische atmosfeer, die heel soms even de werkelijkheid weten aan te raken. Het is soms een behoorlijk verstilde mix van elektro-akoestische klanken, veelal met straatgeluiden, die neigt naar ambient. Hij onderscheidt zich van zijn collega’s door met minimaal geluid maximaal effect te bereiken. Als een gootsteen sijpelen de klanken weg en soms komt het als grommend monsterlijk magma weer naar boven borrelen. Stollery maakt miniatuur mechanismen die over een oerkracht lijken te beschikken. Zeer indrukwekkend minimalisme. Wie nog onbekend is met dit label: doe er snel wat aan, want hier vind je zonder overdrijven het summum van de elektro-akoestische muziek.

Een grote held op elektro-akoustisch gebied is de Canadees Robert Normandeau. Hij houdt van experimenten met stemmen. Toch begint hij op zijn Puzzles, eveneens uit 2005 en te beluisteren in 3 formaten, met de gelijknamige track zeer ritmisch met elektronica. Deze blijken desalniettemin te bestaan uit stem en het slaan van een deur. Maar zoals Normandeau zegt, “een puzzel bestaat uit stukjes die op één manier passen terwijl geluid op veel meer manieren passend te maken is”. Dat levert een caleidoscopisch klankbeeld op. In de tweede composities Eden hoor je één van de mooiste elektro-akoestische stemcollages ooit. Hemelse en uiteenlopende zang worden hier gecombineerd en tevens aangedikt met allerlei elektronische klanken. Het is zoals de liftmuziek in het paradijs klinken zou. Normandeau beschikt ook als geen ander over de kwaliteit muziek te maken die je fysiek tot in de diepste vezel voelt. In zijn stuk Chorus wordt het aangrijpende klanklandschap met Gregoriaanse zang steeds onderbroken door of keelzang of een aan de kakofonie grenzende brij van stemflarden en elektronische noise. Van pijn tot paradijs. In StrinGDberg maakt hij weer een mozaïek van cello, draailier en uiteraard stemmen. Het is alsof het mooiste en meest trieste gevoel dat je kent minuten lang aanhoudt. Tot slot krijg je nog een soort bizar radiospel met een rijkdom aan vreemde geluiden die toch bij elkaar passen. Puzzelen of niet, ik ben eruit, dit is één van Normandeau’s meest indrukkende en wonderschoonste releases. Nee dit behoort zelfs tot één van de beste elektro-akoestische werken ooit. Adembenemend meesterwerk.

A carefully crafted electroacoustic world approached from an unusual angle. Heavily relying on samples and source processing the fragmentary, transient atmospheres are created with utmost care, truly portraying a constantly moving sound medium that offers a new perspective on the accustomed narrative cohesion underpinning such pieces.

Thoroughly embedded in acousmatic composition, these works feature various concerns with the spatial, textual and concrete expressed through a linguistic stance in keeping with the literature of the field if displaying an exquisite coherence in the composition and handling of sound resulting from a honed imagination and deep knowledge of the field.

Musicien de formation classique — il a notamment été l’élève de la compositrice Nadia Boulanger –, né à Paris en 1926, Francis Dhomont s’est, au sortir de la Seconde Guerre mondiale, décidé à plonger dans l’inconnu électroacoustique: datant de 1947, ses premières expériences sur fil magnétique sont exactement contemporaines de l’invention de la musique concrète par Pierre Schaeffer.

Ce n’est pourtant qu’à partir de 1963, et de l’installation de son studio personnel en Provence, que Francis Dhomont va véritablement entamer sa carrière d’électroacousticien. Celle-ci connaîtra son moment de plein épanouissement dans les années 70 et 80 lorsque, invité à donner des conférences puis des cours à la faculté de musique de Montréal, l’auteur de Forêt profonde, splendide mélodrame acousmatique inspiré par les écrits de Bruno Bettelheim sur les contes de fées, va devenir la figure de proue de ce qui fut baptisé «l’école de Montréal». Depuis cette période de grande fertilité, marquée par la parution de plusieurs enregistrements clés, Francis Dhomont jouit d’une importante reconnaissance au Canada, dont l’une des manifestations les plus concrètes réside dans la scrupuleuse entreprise d’archivage menée par le label Empreintes DIGITALes.

Dernier volume en date, … et autres utopies rassemble cinq pièces relativement récentes qui, sans atteindre l’ampleur des œuvres majeures, offrent cependant de privilégiés instants d’écoute — ainsi l’oreille se baigne-t-elle avec profit dans le quart d’heure polyphonique de Je te salue, vieil océan!, lyrique antienne, ô combien fameuse, captée dans Les Chants de Maldoror.