Marc Tremblay hauptsächlich mit Stimmen. Gelächter gehört ebenso zum Spektrum der menschlichen Stimme, wie Schluchzen und glucksendes Erstaunen Bruit-graffiti ist ein befremdliches Schauspiel sich gegenseitig bespringender Stimmen und Geräusche; ihre Juxtaposition macht sie zur Musik. Wie Fundstücke einer gescheiterten Zivilisation.

Jetzt wird es akademisch ernst, aber schön! Drei Veroffentlichungen des Montréaler Labels empreintes DIGITALes: Randall Smith Sondes, Marc Tremblay Bruit-graffiti. Hans Tutschku Moment. Drei beeindruckende Beispiele moderner Musik unter Verwendung elektranischen Instrumentariums Lassen auch die Biographien der drei Herren hinsichtlich aLademischer bzw E-musikalischer Sazialisierung schlimmsten Post -Ircam Unfug befurchten, so wird mon sofort erfreulichst belehrt Hier wird zwar auch mit GRM-Tools, Elektroakustik und Musik konkret herumgefuchtelt, doch vereinigen sich technologisches und kompositorisches Können mit großem Spiel und Experimentiertrieb, sodoss Kompositionen entstehen, die Touch, Wire und Co etwos louwarm erscheinen lassen. Wer vertreibt das in Osterreich? Ansansten www.electrocd com und kaufen!!! empreintes DIGITALes les macht glücklich!!! Der Rezensent verabschiedet sich Richtung Steyr zum Boxturnier um den Steyrer Ponther. Das sind bleibende Werte!

Marc Tremblay is de naam van deze viespeuk, die op zijn cd Bruit-Graffiti, de nummer 49 op het label, een bont geluid laat horen. Toch gaat alles met een wetenschappelijke nauwkeurigReid en dat is zeer knap te noemen, want hij gebruikt onmogelijke geluiden om ritmes mee te maken. De Canadees heeh dan ook ‘gewoon’ het conservatorium doorlopen. Vele stem samples maken het geheel filmisch, documentaire achtig. Maar geluiden van klaarkomende vrouwen maken het weer humoristisch. En dat is wat Tremblay in de eerste plaats laat horen, een kruisbestuivin~ tussen uit~ekiende Speels en spannend.

Bij deze releases zouden we een boompje kunnen opzetten over de zin en onzin van elektroakoestische muziek. Het Canadese empreintes DIGITALes is gespecialiseerd in dergelijke releases en stuurt ze met karrenvrachten op ons af. Met wisselend succes.Bruit-graffitivan de Canadese componist Marc Tremblay, die onder meer samenwerkte met Martin Tétreault, spitst zich toe op geluiden uit onze onmidUellijke omgeving. Vroum is een auditieve denhoefening over de wijze waarop het gemotoriseerde verkeer onze manier van luisteren in de voorbije decennia beinvloedée.L’argent… toujours l’argent!, «… Ceci est un message enregistré…» en Cowboy Fictionzijn humoristisch bedoelde collages (over geld, telefoons en westerns) met een boodschap. Boobschap ook in Résidus (clip dadaïste), dat bij ons een glimlach kon tevoorschijn toveren omdat Temblay hier uitsluitend toiletgeluiden reproduceert. Ooit al eens erover nagedacht met welke knal een drol het water raakt? Conte sous la lune kon ons echter wel bekoren. Tremblay roept hier met eenvoudige, auditieve middelen de kindertijd terug op als een verloren eden.

Animato da una dissarcratoria vena dada, minata in parte da un’impostazone accademica, il canadese francofono Tremblay prende spunto dal suono alcuni status symbol come l’automobile (Vroum), il telefono («… Ceci est un message enregistré…») e il denaro (L’argent… toujours l’argent!), per dare vita a grumi di rumore organizzato, Altra traccia di spessore è poi Cowboy Fiction dove, ispirandosi ai westem dei ‘50, viene, posta in risalto la contraddizione fra fantasie libertarie e realtà imperialiste insite all’epopea del far west: le fonti sonore utilizzate provengono dalle coIonne sonore di El Dorado e Searchers, da una versione del classico Rambling Man di Hank Williams e dal linguaggio di locomotive e fucili (ad ogni epoca i propri status symbol). La copertina in perfetto stile warholiano, con il nostro intento a dirigere una pletora di carabatole, prometteva comunque maggiori sfaceli. (6/7)

“Noise is the child of chaos. It confronts us daily and can come to symbolize all that is accidental in life.” È questa la frase che più mi ha colpito nel libretto che accompagna Bruit-graffiti del compositore elettroacustico Marc Tremblay. Se invece vogliamo presentare quello che è l’aspetto più “sentimentale” dell’intera faccenda, sempre secondo il musicista canadese, è interessante porre in risalto un’altra citazione: “I love to discover the poetry in the noise that surrounds us.” L’atmosfera che permea le composizioni (registrate in un arco temporale che va dal 1990 al 1997) è impregnata di umori rumoristi, ma nonostante il “bruit” che campeggia nel titolo non dovete aspettarvi un fragoroso assalto alla Sutcliffe Jugend, quanto piuttosto una minuziosa ricerca su oggetti della quotidianità che producono, consapevolmente o meno, rumore e che sono stati utilizzati da Tremblay per mettere insieme una disparata varietà di suoni concreti a tema; infatti ciascuno dei sei pezzi ruota attorno a un argomento specifico (l’automobile, il telefono, le monete, ecc.). Annotazioni finali: 1) il disco è stato registrato con il supporto del Canada Council for the Arts 2) Résidus (clip dadaïste) è puro trash da gabinetto (ascoltate e capirete!!!).