Questo disco mi ha fatto fare un salto indietro nella memoria davvero fenomenale… Nella prima metà degli anni novanta erano diffusi programmi musicali dai nomi come scream tracker e fast tracker, spesso poco più che semplici sequencer, che permettevano di comporre suonando campioni: anche se molto molto rozzi, avevano il vantaggio di essere i primi strumenti che permettevano di comporre musica con campioni personalizzati a costo nullo. All’epoca venivano usati da molti, per comporre un po’ di tutto: dalle cover di tutti i generi, a tutta la sottocultura electronica dell’epoca: techno, trance, commerciale; da qualche parte in casa ho ancora una pila di floppy disk con campioni e pezzi vari. Dopo la metà dei novanta vennero soppiantate dall’arrivo di Windows, con cui non erano più compatibili; Podweek è registrato esattamente con quelle tecniche, e ha nella composizione dei pezzi quella semplicità data proprio dalla “archeologia digitale” degli strumenti, ma allo stesso tempo mostra come con la povertà di mezzi si aguzzi l’ingegno (avendolo a disposizione, naturalmente…). Come già nell’epoca d’oro succedeva, c’era chi sfruttava al massimo le possibilità portando l’ascoltatore a chiedersi “ma come fa?”: di seguito si andava a curiosare nel suo codice per imparare un trucco dopo l’altro… Frédérick Blouin ha classe e gusto da vendere, e da vero “tracker” si cimenta con più generi, dalla rotterdam geniale di King of the Elephants, a brani ambientali, pezzi simil hiphop, cafonate hardcore come i nove minuti della splendida A Ride in Elephant City… Poliedrico e davvero sorprendente il suo repertorio, in questi quindici brani composti tra il 1995 e il 2001, tutti a base dei suoni che cominciavano già ad abbandonare la freddezza del midi, tastiere ariose della prima ondata ambient e batterie ancora in odore di synth pop; nota per la confezione cartonata davvero originale. Questo disco oltre ad essere valido documento del legame tra questa sottocultura e i mostri sacri di metà novanta (Orb e Aphex Twin per citarne solo due), è anche pieno di belle invenzioni sonore ed elettronica di gran classe.

Montréal label Alien8 Recordings is now available through our website. Submerge yourself into the soundworlds of Shalabi Effect, Merzbow, Set Fire to Flames or The Unicorns.

This is one of those things that fall out of the sky and you have no idea who or what it is about. One Chantal Dumas and one Christian Calon made a trip through Canada, and this double CD is the sort of Hörspiel about it. Recording natural elements on their trip, as well as say rain falling on the tent but also them speaking about places they visit (not always as a clear narration) or the meeting of people, like ‘the chiefs in the Gitskan village of Kispiox’. It’s hard to say wether a lot of post-processing took place. There are moments in there in which I think all the sounds are as they are, but in some cases there might be also some sort of post-processing. Not that’s really important at all, because it’s a fascinating journey to hear. You could wonder if it’s something you’ll find spinning a lot, but in all it’s a captivating recording. On the second CD Documents de surface (Surface Documents) nine tracks are presented of sounds as they actually were but then presented in collage form. Grouped together are various wind sounds or water systems. Here no talking but instead pure soundscapes, which are quite delicate and nice. The narrative aspect is all gone here, but on the other hand I can imagine people playing this disc more often. Quite a surprise this double pack, in a very nice digipack.

Et du chaos naît l’harmonie… Il y a des pans de la musique électro qui font réfléchir, d’autres qui laissent perplexe, qui font sourire ou encore qui inspirent des petits déhanchements sur le côté. Avec Spells Disaster, le duo montréalais Crackhaus — formé de Steven Beaupré et de Scott Monteith — offre tout ça à la fois. À travers des compositions ludiques qui, dans leur anarchie sonore, finissent par faire émerger étrangement des mélodies délicates. Et on s’étonne d’en redemander.

L’exercice est étonnant, même s’il puise beaucoup dans les créations d’une autre formation d’ici: Akufen. C’est que les deux magiciens de l’échantillonneur de Crackhaus aiment visiblement jouer avec des sons incongrus mis en boucle, amplifiés ou encore placés sur des rythmes saccadés pour en détourner le sens. Avec succès. Résultat? Onze créations uniques qui, si elles semblent parfois sortir d’un vinyle qui saute, explorent finalement l’univers kétaine de la musique country ou même pop, à la sauce électro. «Ce n’est pas un album, précise, en anglais sur la pochette, les deux hommes derrière ce troisième CD produit par Mutek, c’est le cliché d’une année remplie de beaucoup de rires et d’expériences inoubliables, mais aussi la célébration d’une communauté à laquelle nous sommes heureux, comme des enfants dans un magasin de bonbons, d’appartenir.»

Et la communauté le leur rend bien avec quatre pièces remixées par Mole, Mike Shannon, Egg ainsi que Flabbergast placées, au nom de l’appartenance, sur la partie inférieure de cet album. Forcément, au premier contact, l’ensemble peut donc sembler fort hermétique. Mais le sentiment s’étiole à force d’en abuser.

What started as a lo-fi, cassette-pet pass-around project has blossomed into a remarkable band, a bright spot in this year’s Suoni programming. A Brooklyn-based trio, Mixel Pixel bring on a rich, Crayola-coloured whirl of idiosyncratic electro-folk, Britoid guitar splash, Ween-flavoured weirdness and no shortage of old-school video-arcade biddle-dee-boop. The amalgam holds together because under all the intermingled oddballistics are sweet, cool, honest psych-pop songs. Off kilter but right on the money. 8.5/10

Van releases op het Canadese empreintes DIGITALes label hoef je nooit bang te zijn voor een saai of gewoon album. Dat de labelgenoten veel overeenkomsten vertonen is — als je echt iets moet verzinnen — misschien het enige manco. Toch is de invulling van de elektro-akoestische of musique concrète artiesten telkens anders. Stéphane Roy is daar een goed voorbeeld van met zijn tweede album Migrations. Ook hij maakt die typische elektro-akoestische muziek met die onverwachte wendingen, maar hij bouwt er een zekere regelmaat in door de sterke ritmes (of het nou metaalklanken, mensenstemmen of elektronische geluiden zijn). Daarnaast is het spelen met ritmes ook hetgeen waarmee Roy zich onderscheidt. Zijn muziek klinkt soms als een klassiek orkest in galop en op een andere moment juist weer als de slowmotion versie ervan. De vertraging en versnelling weet hij ook met stemmen, elektronica en organische geluiden te bewerkstelligen. Het is een dynamische machine vol verandering, overgang en spannend luistergenot. Op Le contrat krijg je zelfs twee voor de prijs van 1. Niet twee cd’s, maar twee artiesten: de elektro-akoestische specialist Gilles Gobeil en René Lussier, de man van de gitaarimprovisaties en artrock. Ze besloten een werk te maken geïnspireerd door Goethe’s Faust. Een kniesoor die zegt dat dit besluit zeven jaar geleden is genomen. Gobeil heeft niet alleen het concept bedacht, hij is de onderzoeker die geluiden maakt, manipuleert, monteert en transformeert. Hij zorgt voor de abrupte wendingen. Lussier monteert ook, maar hanteert ook de gitaren, daxofoon, stem, noise en percussie. Benoit Fauteux en Antonin Billard lezen de spaarzame teksten voor. De unieke combinatie van deze twee verschillende musici schuiven moeiteloos in elkaar. De stijlen wervelen om elkaar alsof het zo hoort. Van grommende monsters, geslepen metaal, gitaarriffs tot aan bombastische orkestraties, gevonden en gejatte geluiden en spookachtige stiltes, alles grijpt je beet om niet meer los te laten. Een elektro-akoestische soundtrack vol improvisaties, die mij geen moment aan Faust doet denken. Of het moet zijn dat ze je beiden van je stuk brengen.