Two composers you [will] not find on Miniatures concrètes are Christian Calon and Claude Schryer, but they both have recent releases on the label.

Calon’s work Les corps éblouis is presented on a CD EP (22:45) of the same name. It seems an artists study in string tension. Sounds leap out of silence as an electrical guitar is used to in every conceivable way short of strumming. The results are further treated, for a final effect that is alien and complete.

A friend once looked through my CD collection and asked ‘what sort of songs’ were on a certain [empreintes DIGITALes’] DIFFUSION i MéDIA release. “Well, it is more a collection of sounds than songs” I offered. [empreintes DIGITALes’] DIFFUSION i MéDIA put out exquisitely recorded collection of musique concrète and other avant forms of experimentation. A few releases are slimline packaged, but most are in handsome cardboard packaging with thick booklets (text in French and English) and attractively cuts sleeves for the disc itself.

An excellent introduction to their vast catalogue is the compilation Miniatures concrètes. Blips, environmental sounds and strange loops flit across the stereo range on this recording. It is best to climb right it and experience this strange world through a pair of headphones. Two dozen short works from a many composers are presented here. This also marks the fiftieth anniversary of musique concrète, the French name for the creative sequencing of tape recorded music and natural sounds. A thirty-two page booklet offers text on every track.

De modernste van het trio is de Bretoens-Algerijnse [maar in Canada woonachtige] studiocomponist Ned Bouhalassa, die als hij de studio beu is de straat opgaat om daar inspiratie te zoeken. Op Aérosol laat hij zich inspireren door het straatleven, film, science fiction, graffiti en zelfs techno. Bouffée délirante uit ’90 is Bouhalassa’s eerste poging om ‘cinema voor het oor’ te maken. Attraction is Ned’s nihilistisch credo. Magnetische stroomstoten trekken elkaar aan of stoten elkaar af. Constamment (autoportrait) is een auditief zelfportret dat uiteenvalt in vijf delen die elk een fase uit het leven van de componist illustreren.

empreintes DIGITALes bewijst met deze drie nieuwe albums dat de elektroakoestische muziek constant in fluxus is en zich niet laat vangen in een academische kooi.

Een interessante these die men ook kan toepassen op de fraaie 22 minuten durende compositie Les corps éblouis van Christian Calon. De uitdaging voor hem was een werk te creëren gebaseerd op metamorfose. Hij gebruikt slechts één geluidsbron, nl. een onherkenbaar vervormde elektrische gitaar die zich spiraalsgewijs een weg baant door je gehoorgang.

Elektroakoestische muziek wordt het best in een stille kamer ervaren waar slechts gedempte geluiden van de buitenwereld doorsijpelen. Auditieve gewaarwordingen worden zo dubbelgelaagd. Het geruis van een echte regenbui vermengt zich met de virtuele realiteit die uit je boxen stroomt. Kinderstemmen op straat worden verward met voicesamples die de ruimte vullen.

Rendu visible heet de recentste cd van bruitist Darren Copeland. De drie titels van het album (Rendered visible, Reaching for Tomorrow, Night Camera) verwijzen expliciet naar visuele indrukken. Copeland gebruikt voor zijn composities geluiden uit de echte wereld om de latente visuele verbeelding van de luisteraar te prikkelen. Dat wordt het best geillustreerd in Night Camera waar drie soundscapes de auditieve verbeelding toerusten met een magische lens om onzichtbare werelden te bekijken. Interessant daarbij is dat geluiden die weggeplukt worden uit de reële wereld een directe impact hebben op de visuele verbeelding eerder dan op de auditieve. Copeland gaat daarbij nog verder. Welke sensaties ondervindt iemand die geen visuele vergelijkingen kan maken, die m.a.w. blind is van bij de geboorte? Rendu visible is een auditieve belevenis als kijkgat naar de echte wereld.

Het akoesmatische Kaleidos van Stéphane Roy is minder toegankelijk. Roy speelt met klanken en geluiden zoals een schilder met verf en kleurnuances. Als pointilisme in de muziek bestaat dan is Kaleidos daar een perfect voorbeeld van. De spaarzame tonen verspreiden zich op het eerste gehoor achteloos in alle richtingen als kleuren in een kaleidoscoop. Toch is dit een meticuleus en perfectionistisch samengesteld klankenpalet dat zijn volle rijkdom toont in Mimetismo, waar hij in de clinch gaat met de Spaanse, akoestische gitaar van Arturo Parra, en in het betoverende en kristalheldere Crystal Music.