electrocd

Blog

Recensione

Samuele Conficoni, Music Map, February 1, 2021
Wednesday, February 17, 2021 Press

Il primo album solista del compositore di Montréal Pierre-Luc Lecours è un viaggio dionisiaco in una galassia nascosta che possiamo toccare con mano attraverso cinque brani complessi, quattro dei quali fanno parte della suite che dà il titolo all’album. Éclats è stratificato e intrigante, seducente e vaporoso. In ciascuno dei pezzi, l’autore mette a nudo tutto il suo talento e tutte le sue pulsioni e pervade della sua natura ogni singola nota.

La bravura e la versatilità di Pierre-Luc Lecours si mostrano nella loro cristallina immediatezza in Éclats, opera ambiziosa e organica suddivisa in quattro atti, composta tra 2014 e 2020, a cui segue una composizione finale, Impacts discrets, risalente al 2014 e scritta in contemporanea, quindi, al primo atto di Éclats. Ci troviamo di fronte a un compositore straordinario, dal talento evidente e dalla spiccata originalità, che non teme di osare troppo, la cui espressività marchia col fuoco ogni angolo dei suoi pezzi. Diplomatosi in musica digitale e con un master in composizione completato a Montréal sotto la supervisione di Pierre Michaud, Lecours rispetta le aspettative e dà vita a un disco che non ha debolezze e che, nonostante sia ostico, può essere apprezzato anche da un ascoltatore qualunque.

Lecours si muove con sapienza e spontaneità all’interno di un universo elettronico e classico che spazia i più differenti stati d’animo e umori. È riflessione, meditazione, sincera dedizione nei confronti del sottobosco musicale che l’autore frequenta da sempre, che studia con applicazione e rigore evidenti. Le varie parti di Éclats — un album a tutti gli effetti ambient, sia nella lunga composizione che dà il titolo al disco, suddivisa in quattro atti, sia nel brano conclusivo — sono un vorticare cinematico di bagliori e oscurità, dei passaggi di senso (e di tempo) che incrociano spiriti difficili da fermare e osservare. È un insieme di onde che sembrano non fermarsi e seguire, instancabili, il movimento del mare.

Lecours ha tanti meriti: non va incontro alle mode, segue un progetto personale e avvincente e vive con febbrile entusiasmo le sue composizioni. E così siamo trasportati, su un vascello leggero, tra calure e tempeste, accartocciati con freschezza ai bordi dell’imbarcazione, lungo i colori dell’opera, che conducono, infine, al brano conclusivo, l’abbacinante Impacts discrets, che rappresenta lo spegnersi, lento e romantico, del fuoco brillante che ha percorso il progetto. Lecours ci regala quasi un’ora di musica inquieta e febbrile, che non si accontenta di esistere ma vuole anche resistere, come noi insieme a lei.

Lecours has many merits: he does not go along with fashions, he follows a personal and compelling project and lives his compositions with feverish enthusiasm.

Review

Stuart Bruce, Chain DLK, February 12, 2021
Monday, February 15, 2021 Press

Vues spectrales gathers together three of Denis Smalley’s multichannel works from between 2001 and 2011, converted to stereo. (It also bolts on one older work Vortex from 1982, more about which later on.)

Each of the formerly-multichannel works is a roughly 15-minute, ambience-driven, atmospheric construction that are dominated by great swathes of space and patience. Spectral Lands is, as the title suggests, something of a landscape portrait, with moderately natural-sounding rustlings akin to bird noises and wind through trees, but with more alien and ambiguous sonics grafted in to increase the complexity.

Ringing Down The Sun, by way of contrast, feels somewhat more alien. Low metallic rumbles open, hollow bottle-like distant melodies follow but at such a low level that you suspect you might be imagining them. There’s a tale being told here — not with excessive drama, but with a few more percussive and unexpected twists — and it’s gently sci-fi, but with a dose of introspective sorrow.

Resounding opens with a bell, then silence, before adopting a variety of other quite church-like tones of hammering and reverberation for something which manages to remain ambient and sparse yet have a dose of theatricality about it as well.

The older work Vortex is markedly different. While there are still periods of breathing space, it’s much busier and at times more chaotic, with a decidedly Radiophonic Workshop feel at times, very much reminiscent of the Doctor Who soundtrack work from around or just before 1982 when it was created. It’s curious, but without offering up a strong reason for it having been dug up, or attached to a series of more measured and more recent works with which it arguably doesn’t belong.

As usual, Empreintes Digitales has unearthed some intriguing pieces from the archive, and while there’s no revelations or masterworks in here, it’s certainly a collection of interesting textures.

… a collection of interesting textures.

Kritiek

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, January 30, 2021
Monday, February 1, 2021 Press

Annette Vande Gorne is zonder meer één van de belangrijkste vertegenwoordigers van de elektro-akoestische muziek van dit moment. Zowel in haar rol als componist, duidelijk beïnvloed door François Bayle and Pierre Henry, als in die van professor in akoesmatisch componeren aan het conservatorium van Luik en als artistiek directeur van het gezaghebbende Musiques & Recherches. Onlangs verschenen er twee nieuwe albums met haar muziek, beiden bij het in deze muziek gespecialiseerde Canadese Empreintes DIGITALes: Haïkus en Illusion.

Vande Gorne studeerde in Mons en Brussel, onder andere bij Jean Absil, maar het was in Parijs dat ze bevangen raakte van de akoesmatiek. Ze studeerde aansluitend musicologie in Brussel en compositie bij Guy Reibel en Pierre Schaeffer aan de Conservatoire national supérieur in Parijs. Ze richtte Musiques & Recherches op, alsmede de Métamorphoses d’Orphée studio en helpt mee aan het verspreiden van deze muziekvorm door het organiseren van concerten en het festival L’Espace du son, waarover later meer.

Middels Haïkus, Vande Gorne schreef de delen tussen 2016 en 2020, maken we een reis door de tijd. Het stuk begint met nieuwjaarsdag en eindigt daar ook wee mee. De compositie begint heftig, met de klanken van vuurwerk, maar dan op grondige wijze elektronisch bewerkt. Het is wat deze muziek kenmerkt, het gebruik van allerhande veldopnames, bijvoorbeeld dit vuurwerk, of de vogelgeluiden in het erop volgende Printemps, gecombineerd met een grote diversiteit aan geluiden, gemaakt met elektronische instrumenten. Het onverwachte speelt daarbij een grote rol, want de muziek kenmerkt zich altijd door abrupte overgangen, spannende wendingen en een grote mate van dynamiek. Beluister bijvoorbeeld Jeux mécaniques, met zijn heftige en disruptieve klanken.

Illusion bevat vier stukken. Voor het eerste, Au-delà du réel, dient het geluid van klokken als basis. Het geluid van een veelkleurig carillon wordt hier door Vande Gorne op boeiende wijze elektronisch gemanipuleerd en versterkt, maar zonder de originele geluiden al te zeer geweld aan te doen, een mooi, contemplatief stuk. Voor Déluges et autres péripéties gebruikt Vande Gorne gedichten van en ingesproken door Werner Lambersy, afgezet tegen een al even poëtische geluidssculptuur. Door de stemvervorming en de vaak vervreemdende muziek is ook dit een bijzonder stuk. Vermeldenswaard is ook nog het ingetogen Faisceaux dat we in twee versies aantreffen, de eerste bestaat louter uit elektronica, terwijl we in de tweede versie naast de elektronica ook de piano horen, hier Ana Cláudia de Assis.

The unexpected plays a major role in this, as the music is always characterized by abrupt transitions, exciting twists and turns and a great deal of dynamism.