electrocd

Blog

Recensione

Ettore Garzia, Percorsi Musicali, January 31, 2021
Tuesday, March 2, 2021 Press

Bassal è entrato nel settore dell’elettroacustica e della produzione finalizzata al mastering e al sound designer nel 2001, diventando ben presto un punto di riferimento per la empreintes DIGITALes ed i suoi artisti (tra i tanti interventi potrei ricordare quelli su Andrew Lewis, Elizabeth Hoffman e Pierre Alexandre Tremblay). Nella musica acusmatica è quasi sempre difficile mediare il profilo tecnico con quello esclusivamente estetico e Bassal stesso ha avuto una trasformazione già intorno al 2012 quando pubblicò Poupées mathématiques, una raccolta di composizioni che cercava di dare una risposta ad un problema dei nostri tempi: “Is it possible to reconcile audiences with the notion of avant-garde creativity freed from “rebel” sonic attitudes?…” si chiedeva Bassal.

axet remperimos te è un pozzo di ricercatezze sonore e di riferimenti segreti che passano nelle grinfie dell’ucronia, in sintesi la narrazione di una storia alternativa a quella verificata; Bassal si inventa la perdita della storia dell’intera antichità umana, che si trova a vivere nel Medioevo in un clima di totale assolutismo dei governi.

Gli argomenti di Bassal non sono naturalmente lontani da quegli incubi che tartassano la mente delle persone intelligenti e degli stolti di ogni età, ossia un mondo di cui si percepiscono solo le rovine, sia in senso fisico che metaforico. Ma dentro le rovine Bassal pone l’accento sulle stanze che sono riuscite a conservare il loro aspetto ma delle quali si fa fatica a comprenderne l’utilità. In axet remperimos te Bassal ci ricorda indirettamente l’importanza del Il nome della Rosa di Umberto Eco, del cinema alla Brazil di Terry Gilliam, dei fumetti di Dylan Dog, della Fatherland di Robert Harris, dell’ambient music di Steve Roach e di tutta la materia trattata in soundtrack sull’argomento fantastico. Meglio di almeno 40 colonne sonore di Morricone.

Better than at least 40 Morricone soundtracks.

Critique

Roland Torres, SilenceAndSound, February 23, 2021
Wednesday, February 24, 2021 Press

Compositeur de musiques électroacoustiques, disparu prématurément en 2014, Patrick Ascione après des études de musique classique, s’est formé à l’IMEB (anciennement GREM), et développera par la suite la composition sur ordinateur à l’IRCAM.

Figures de son regroupe cinq œuvres composée entre 1998 et 2012. La particularité de son travail réside dans l’utilisation de l’espace et du traitement sonore, allant jusqu’à injecter des bribes de drum’n’bass sur le sensationnel Ascionerie no 6: Fantaisie diabolique.

Expérimental tout en restant très accessible, la musique de Patrick Ascione est d’une richesse infinie, mélangeant énormément de genres et d’approches au sein de son répertoire. La froideur chez lui, peut prendre des allures de chaudron bouillonnant d’où s’échappent des bulles de frénésie pure, éclatant sur des parois vitrifiées.

Son utilisation du rythme est aussi omniprésente, bien que de manière peu académique, insufflant à chaque son un tempo qui n’est pourtant pas issu d’instruments percussifs. Patrick Ascione fabrique des objets sonores qui fascinent de par leur dimension inclassable, croisant tribalité et sophistication, humour et onirisme. Envoûtant.

Patrick Ascione fabrique des objets sonores qui fascinent de par leur dimension inclassable, croisant tribalité et sophistication, humour et onirisme. Envoûtant.

Kritik

Wolfgang Kabsch, Musik an sich, January 15, 2021
Tuesday, February 23, 2021 Press

Pierre-Luc Lecours ist ein aus Montréal stammender Komponist, Klangkünstler, Musiker und Visual-Künstler. Nach vielen Arbeiten für Ausstellungen und andere Events veröffentlicht er nun mit Éclats sein erstes Album unter eigenen Namen.

Es ist recht schwer, die Klänge, die man hier zu Hören bekommt, zuzuordnen. Zum Einem arbeitet Pierre-Luc Lecours mit vielen Feldrecordings und Samples, aber auch mit Elektronik und klassischen Instrumenten. Auf den vier Teilen des Titelstücks, welches zwischen 2014 und 2020 entstanden ist, hört man sich durch Geräuschkaskaden, stille Momente, Drones, Contemporary-Sounds aus Elektronik und Instrumenten, getragene Streichermomente und atmosphärische Elektronik. Die Stimmungen schwanken von unheilschwanger, beängstigend, panisch, ruhig, fast melancholisch und verstörend.

Im Gegensatz zu vielen ähnlichen Produktionen gelingt es dem Künstler jedoch tatsächlich aus all diesen Elementen ein bündiges und durchhörbares Werk zu schaffen, auch wenn die Grenze der Belastbarkeit manchmal nur knapp verfehlt wird. Dies aber nicht, weil die Klänge so kakophonisch und fast schon schmerzend sind, sondern weil einen die Vielfalt und Kraft der Sounds zu überfordern droht. Dass am Ende eben dieses stimmige und hörbare Werk entstanden ist, liegt daran, das man niemals überambitioniert ist, sondern alles aufeinander abgestimmt ist.

Eine spannende Reise in experimentelle Gefilde der Musik und eines der besseren Alben des Genres.

An exciting journey into experimental realms of music and one of the better albums of the genre.

Review

Antonis N Frangos, To Periodiko, February 21, 2021
Monday, February 22, 2021 Press

Éclats: κύκλος εργασιών ένθα ακουστικά όργανα και ηχητική σύνθεση σχετίζονται πρωτότυπα. Αναφορά κάνουμε στην δουλειά του Καναδού μουσικού και πολυθεματικού καλλιτέχνη Pierre-Luc Lecours που μελετάει τις σχέσεις μεταξύ φόρμας, περιεχόμενου και format, με επιρροές από τα ρεύματα της οργανικής και της σύγχρονης ηλεκτροακουστικής πειραματικής μουσικής. Το ηχητικό μέρος κάθε κομματιού εμπνέεται από το χρώμα με το οποίο έχει ονομαστεί (κόκκινο, μαύρο, άσπρο και μωβ). Ακολουθώντας την σχολή των Αυτοματοποιητών (Automatist) ζωγράφων, ο Lecours προσθέτει στην αρχή όλους τους ήχους ανάκατα για να ανακαλύψει σιγά- σιγά τις μεταξύ τους συνάψεις. Το εσωτερικό του πιάνου προσφέρει πλείστες όσες πηγές ενέργειας με τα διάφορα μέρη να κατακλύζονται διαδοχικά από χαμηλές και υψηλές εντάσεις.

Following in the footsteps of the Automatist school of painters, Lecours adds all the sounds to the mix at the beginning to slowly discover the synapses between them.

Review

Antonis N Frangos, To Periodiko, February 21, 2021
Monday, February 22, 2021 Press

Γεννημένος στο Παρίσι, ο συνθέτης ηλεκτροακουστικής Patrick Ascione σπούδασε αρχικά κλασική μουσική πριν θητεύσει στο περίφημο Groupe de musique expérimentale de Bourges, τέλη του 1970. Συνήθως, με τον όρο ηλεκτροακουστική μουσική θεωρούμε έργα όπου πέρα των κλασικών οργάνων χρησιμοποιούνται field recordings και ήχοι από συνθεζάιζερς. Η έμφαση δίνεται όχι στην μελωδία ή τον ρυθμό αλλά σε άλλα χαρακτηριστικά όπως στον χώρο (space), στην δομή ή στο φάσμα. Ούτως, το Figures de son δημιουργεί ένα είδος πολυφωνίας του χώρου (spatial polyphony) με την μείξη προετοιμασμένων ηχογραφήσεων μέσω διαρκούς αυτοσχεδιασμού, με απρόβλεπτη εξέλιξη.

Thus, Figures de son creates a kind of spatial polyphony by mixing prepared recordings through constant improvisation, with unpredictable evolution.