Blog

Review

ST, Electronic Sound, no. 54, July 1, 2019
Thursday, June 13, 2019 Press

… the record is consistently engaging and often brilliant.

Review

Stuart Bruce, Chain DLK, June 11, 2019
Tuesday, June 11, 2019 Press

There’s a strongly academic approach at work in UK-based Nikos Stavropoulos’ first album (perhaps unsurprisingly for someone with a Doctor title). It’s a compilation of eight works dated between 2003 and 2017, each typically between seven and eleven minutes long and each accompanied by their own independent explanatory paragraph that describes or justifies it with reference first to its title, then by the musical process by which it was reached.

Despite being a compilation spanning works over more than a decade though, this still holds together with the consistency of an artist album, because of a relatively singular and persistent approach. Predominantly, this is electroacoustic music with quite a bubbly nature, transposing biological data and rapid but arhythmic organic noises into fragile-sounding synthetic tones. It’s frequently scratchy, but interspersed with occasional thicker and wetter bass noises and rumbling percussive grumbles that add an unpredictable drama. The result is both atmospheric and alien, with a generally intimate, sometimes almost claustrophobic tone.

Pieces like Ballistichory, despite being inspired by seed dispersal, sound organically alive in a way that is unlikely to appeal to anyone with phobias of crawling insects, sounding as it does like angry ant colonies microphoned up while they strategise and attack. Other works like Nyctinasty and Granatum are drawn from very similar source remedies but are a little mellower, despite still being rapid — like a sonic interpretation of what vegetables would sound like if they could tweet like songbirds.

Granicus stands out as an exception, by drawing from ancient-sounding Eastern European and Asian dance rhythms that are contrasted and contradicted against themselves to some degree, but which for the most part hang together as a dramatic piece worthy of a dusty, desert-based, before-the-battle-tension scene for a non-existent movie.

There’s something a little over-familiar about the release as a whole — the combination of wet and bubbly organic grain noises feel a little like an electroacoustic staple and it doesn’t feel like any new ground has been identified with it here. To its credit though it is a polished and accessible example of it, with accompanying texts that serve well as an introductory process for new or sceptical listeners.

Predominantly, this is electroacoustic music with quite a bubbly nature, transposing biological data and rapid but arhythmic organic noises into fragile-sounding synthetic tones.

Kritiek

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, June 4, 2019
Monday, June 10, 2019 Press

In de wereld van de elektro-akoestische muziek is het Canadese label empreintes DIGITAles een begrip. Tijd dus om een aantal albums die hier onlangs verschenen de komende dagen onder de loep te nemen. Te beginnen met Cycle nautique van de Canadese componist David Berezan, tevens directeur van de Electroacoustic Music Studios in Manchester en Senior Lecturer in Electroacoustic Music aan de University of Manchester.

Tevens is hij de oprichter van MANTIS (Manchester Theatre in Sound) met als doel om de uitvoeringspraktijk van elektro-akoestische muziek mogelijk te maken. Ook hier gaat dat gepaard met het opstellen van een relatief grote hoeveelheid luidsprekers om een breed klankpalet te creëren. We zien dit bijvoorbeeld ook terug in het door Francois Bayle ontworpen Acousmonium, waar ik eerder over schreef naar aanleiding van het FAQ Festival 2016, dat deels was geweid aan de elektro-akoestische muziek. Kenmerkend voor deze componisten, die hun werk bij empreintes DIGITAles uitbrengen is dat het hier in alle gevallen gaat om gecomponeerde muziek, ontstaan in de studio en niet om improvisatie, zoals we dat bij elektronische muziek eveneens vaak tegenkomen. En dat deze wortelt in de Musique concrète, waarin alledaagse geluiden in de vorm van samples de basis vormen van een compositie.

Alle vijf de stukken op dit album van Berezan, die samen de Cycle nautique vormen, voldoen aan deze definitie. En aangezien voor dit album, zoals de titel reeds aangeeft, Berezan zijn inspiratie haalde uit de maritieme wereld, horen we hier een uitgebreid scala aan geluiden die daarin hun basis vinden. Zo verwijst Lightvessels naar de lichtbakens die op zee schepen de weg wijzen en dienen als radio- en weerstation. Als basis gebruikt Berezan hier langgerekte geluiden, regelmatig klinkend als een duistere mist, die hij aanvult met knarsende, piepende en tikkende geluiden, soms net morsetekens en met het geluid van de golven tot een boeiend, overtuigend en zeer spannend geheel. Voor Moorings gebruikt Berezan de geluiden van scheepstrossen, knarsende touwen, de scheepsromp die langs een boeg wrijft en de krijsende meeuwen en distilleert ook hier een nieuw verhaal uit.

Het kwaliteitscriterium voor dit soort composities ligt duidelijk niet bij het basismateriaal. Berezan ontleent ze hier aan de maritieme wereld, maar had net zo goed een andere basis kunnen nemen. Waar het veeleer om draait is wat je als componist uiteindelijk doet met deze geluiden, hoe verwerk je deze tot een nieuw en coherent geheel. Daarin zit er inderdaad weinig verschil met de componist die akoestische instrumenten inzet om zijn verhaal te vertellen. Berezan slaagt er beslist in om dit basismateriaal effectief in te zetten en het beste voorbeeld daarvan is wellicht Offshore. Want beluister je dit stuk zonder er iets over te lezen dan denk je dat ook je ook hier die knarsende touwen en langs boeien wrijvende scheepsrompen hoort die zo’n grote rol spelen in Moorings. Niets is echter minder waar: de geluiden die Berezan hier gebruikt komen uit een opname van een op haar basklarinet improviserende Marij van Gorkom! De basis is dus een geheel andere, maar qua uitwerking past dit Offshore naadloos bij de overige vier stukken van dit album, waarin de componist de maritieme wereld in geluid wil vangen.

In Buoy vervolgt hij zijn ontdekkingstocht met de geluiden die bij zeeboeien horen: pulserende signalen, codes, bellen, fluiten en natuurlijk de golven, die soms met grote heftigheid klinken. En ook hier weet Berezan weer een boeiende spanning te creëren. Tot slot klinkt Starboard waarin Berezan kiest voor een veel sfeervollere aanpak. De afzonderlijke geluiden zijn hier minder goed herkenbaar en meer onderdeel van een groter harmonieus geheel. Een bijzonder slot van een intrigerend album.

A special ending to an intriguing album.

Review

Ed Pinsent, The Sound Projector, June 9, 2019
Monday, June 10, 2019 Press

Adam Stanovic was born in Leeds, now has residency at Sheffield. Here he is with Ténébrisme (IMED 18153) 1 showcasing very recent compositions 2015-17. He exhibits the now-commonplace concerns with transforming musical instruments, pieces of metal, audio travelogues and such like, but his feisty essays indicate he is trying to challenge the received wisdom of contemporary electro-acoustic music, expressing a certain frustration with over-used tropes in the genre. A dull-witted noise-lover like me can certainly dig his roary pieces, which have a lot more fire and chaos than we’re used to in the field; plenty of tidal waves of digital information surging and rebounding around imaginary spaces like titanic forces, sometimes with quite shocking dynamics, cut-offs, and wild timbral shifts. Ctrl C, Metallurgic and Inam all have this rather threatening density to them, and Foundry Flux is as alarming a portrait of Sheffield’s industrial past as you’re ever likely to hear. Bonus points too for composing a homage piece to Beatriz Ferreyra, the Argentinian wild lady of electro-acoustic music.

A dull-witted noise-lover like me can certainly dig his roary pieces, which have a lot more fire and chaos than we’re used to in the field

Kritiek

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, June 5, 2019
Monday, June 10, 2019 Press

De Engelse componist, uitvoerder en geluidsartiest Alistair MacDonald is met zijn laatste album Cabinets de curiosité, de tweede die hier aan bod komt in het kader van uitgaves van het Canadese empreintes DIGITALes. MacDonald heeft reeds een lange carrière achter de rug. Hij maakt installaties, componeert voor dansvoorstellingen, is actief in de rol van improvisator binnen de elektro-akoestische muziek en schrijft vrij werk voor diverse gezelschappen.

Zoals David Berezan zich voor Cycle nautique liet inspireren door de maritieme wereld, zo liet MacDonald zich voor dit album inspireren door de collecties die de natuurhistorici aanlegden. Iets dat reeds begon in de zestiende eeuw. Wunderkammer werden deze ook wel genoemd, of ‘Cabinets de curiosité’. Een prachtig voorbeeld daarvan haalt MacDonald zelf aan: de collectie die de eigenlijke vader van de evolutietheorie, Alfred Russel Wallace van zijn reizen mee terug nam en waarover hij schrijft in ‘The Malay Peninsula’ uit 1869. Trouw blijvend aan zijn stiel was voor MacDonald de radio een cabinet de curiosité: “with its ‘magic-eye’ tuning indicator and its exotic world of sounds veiled in hiss and crackle. Language, music and noise combined as I spun the dial.” En dus combineerde MacDonald voor dit album geluiden die hij in de loop van de jaren heeft verzameld, tot een intrigerend geheel. In The Tincture of Physical Things gaat het daarbij om “an alchemist’s toolkit: the ‘base materials’ of earth, water, fire and air”. Geluiden dus die we allemaal kennen, maar die door MacDonald op originele wijze tot een nieuw geheel aaneen worden gesmeed. Bijzonder daarbij is dat het geheel zeer contrastrijke muziek oplevert. Klinkt het geheel het ene moment nog fluisterzacht, het volgende moment stormt het door de luidsprekers.

De kunstwerken van glas van kunstenares Carrie Fertig vormen de basis voor Scintilla, waarin we de subtiele klankwereld van hoge tonen kunnen bewonderen in alle denkbare nuances, zwevend boven een lange drone. De klap waar Final Times mee aanvangt, direct na dit subtiele Scintilla doet ons even opveren. Daarna horen we stemmen. We zijn in Glasgow, MacDonald’s woonplaats. Stemmen, voorbij rijdende auto’s, vrachtwagens en het gestage geluid van wielen van de metro over de rails, een politiefluitje, een stel giechelende meiden en de krantenverkoper die we de titel van het stuk horen schreeuwen. Alledaagse geluiden die op zichzelf niets muzikaals in zich hebben, maar hier, op deze wijze gerangschikt, iets boeiends krijgen.

In Psychedelian Streams brengt MacDonald een homage aan Della Derbyshire, een Engelse pionier in de elektro-akoestische muziek van de jaren ’60 en ’70, die MacDonald leerde kennen via de hierboven genoemde radio. Haar muziek vormt de basis voor een uitdagend en zeer spannend collage. En zoals wij foto’s maken tijdens de vakantie, zo maakt MacDonald geluidsopnames, bijvoorbeeld tijdens een reis door Zuid Polen, verwerkt in Bound for Glory (Postcard from Poland). Een intiem portret: we horen Poolse stemmen, afgewisseld met een nostalgisch klinkend melodietje op de radio, gevolgd door het geluid van een over de rails denderende trein, de intimiteit verstorend. We horen het fluitsignaal, gezangen in een kerk, omgeroepen treinberichten en weer die wielen over de rails. Kortom een geluidsalbum van een weekje vakantie.

Met Equivalence zijn we weer in de wereld van de beeldende kunst en wel heel specifiek die van Carl Andrés sculptuur Equivalent VIII, bestaande uit nauwkeurig gerangschikte bakstenen. Het bood inspiratie voor het meest abstracte en meest coherente stuk van dit album. Want hoe verklank je zo’n kunstwerk? MacDonald koos voor het geluid van het schuiven met een steen, het schrapen, verschuiven, vergruizen, en dat eindeloos, steeds sterker en krachtiger. Heel bijzonder allemaal. Tot slot horen we Wunderkammer waarin MacDonald aanhaakt bij die collectie van Wallace waarover ik hier boven reeds sprak. MacDonald: “One hundred an fifty years later, I visited some of the vibrant, sonorous jungle Wallace had explored and made my own collection of sounds. I imagine the insects, and the fish, “all well preserved in… hundreds of glass jars.” neatly arranged in ‘cabinets of curiosities”.

For MacDonald, staying true to his style was a cabinet de curiosité: “with its ’magic-eye’ tuning indicator and its exotic world of sounds auctioned in hiss and crackle. Language, music and noise combined as I spun the dial.” And so for this album MacDonald combined sounds that he has collected over the years, into an intriguing whole.

By continuing browsing our site, you agree to the use of cookies, which allow audience analytics.